Heims ósómi

1. Hverfa happs tímar,

höfuð sundlar kvilla,

glossa gnaps brímar

get ég sjónir villa,

svipan straffs stímar,

stjarnan spá mun fylla,

og athæfið illa.

2. Ó að tár áköf

af augum jafnan rynni,

eða nár í gröf

yndi að hvílu sinni,

synda sár upphöf

sálu ógna minni,

ef kannast við kynni.

3. Ágirnd grá æddi

yfir fjöllin háu,

ótrú flá flæddi

fróns hálsana smáu;

þrjóskan þrá þræddi,

það nær blindir sáu

þar lægðir lágu.

4. Visku vakt sofnar,

veraldar bjallan klingir;

drottna makt dofnar,

dalaklukkan hringir;

stóra prakt stofnar,

sá stimpla málminn pyngir;

því margt að þyngir.

5. Orð herrans aktast

í allt of litlu gildi;

þverúð manns maktast

meir en vera skyldi;

synda frans fraktast;

frón og héruð fylldi

tráss-viljinn trylldi.

6. Von er því, von er

verði guð að hefna;

hætta ný nú hér

nærri vill oss stefna;

frá ég sný, fjær fer

framar meir af nefna

rök rauna efna.