Flærðarsenna

1. Annars erindi rekur

úlfur og löngum fann ei par,

læst margur loforðsfrekur,

lítið varð af því heitið var,

meðan slær

orð við eyra

er mér kær

vinur að heyra,

sé ég fjær,

svo er það ekki meira.

2. Heimskur er sá sem heldur

hvers manns loforð sem fullgjört sé,

einfaldur oft þess geldur

alvöru meinar það hinum er spé,

tryggðagjöld

táls með korni

temprast köld

nema við sporni,

vinur í kvöld,

vélar þig strax að morgni.

3. Heimurinn hrekkjafulli

handverk þetta mest brúkar nú

að fegra eir með gulli,

út gengur honum myntin sú,

orðaglens

ei þarf kaupa

allir léns

með það hlaupa,

kossaflens,

kallsa, ljúga og raupa.

4. Slíkt eru hyggindi haldin,

höfðingsskapur og manndyggð prúð,

veröldin falsi faldin

fóðrar sinn kjól með skollahúð,

lærð er

á lymskubeglur

leynt sér

hjá fann þær reglur

sem köttur þá

kreppir inn hvassar neglur.

5. Oft er fagurt við eyra

alþýðulof og hræsni veitt,

hind er á það að heyra,

heimur sýnist sem kálfskinn eitt,

í augun greið

hlæja og hlakka,

hrósa um leið,

biðja og þakka,

en búin er sneið

þá snúa þeir við þér hnakka.

6. Sá hefði best úr býtum

sem búa mætti að sínu einn,

frjáls af lymskunnar lýtum,

lifir og deyr svo hjartahreinn.

Tryggðum víst

vél nú farga,

veröld lýst,

hver vill bjarga,

ráð er síst

að reiða sig upp á marga.