Vigfús Thorarensen

1. Hælislaus á hóli

hrísla stend ég sendnum,

autt á allar síður

er fyrir stormi og frerum:

síðan mæta meiðinn,

mér sem reyndist verja,

sótti sá er átti,

að setja í jarðveg betri.

2. Enn er mér í minni,

minn þegar hinsta sinni

föður ég fann á láði

og föður viðskildi;

mjöllu frá landnorðri leiddi

í lopti frera-stormur

móðurlands brá yfir breiða

og byrgði fyr sólu.

3. Enn er mér í minni,

minn þá síðast fann ég

föður lífs á láði,

og leit hann ei síðan;

æfi hans jörðu yfir

eptir liðu þá nætur

þrjár, en þegar kom fjórða

þá nákaldur lá hann.

4. Saman síðast í heimi

sonur og faðir gistum

vænsta í húsum vinar

og vildum að morgni

leita brott um brautir . . . . . . . . . .

(Endir)