Embedded Files
ÍFk númer:
ÍFk 16
VÓ númer:
VÓ 32
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Kvæði af Ribbaldi og Gullbrúnu
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Sama lag og við Kvæði af vallara systrabana
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Hörpukvæði - Upphaf: „Biðlar komu í jómfrúr garð." (ÍFk. 13)
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
I
Viðkvæði: Austan blakað laufið á linda,
allt er óhægra að leysa en að binda.
1. „Heyrðu það, Gulbrún fríða,
– laufið á þann linda –
viltu nokkuð ríða?”
– Allt er óhægra að leysa en að binda.
2. Hann setti hana á hvítan hest,
allra kvenna reið hún best.
3. Þegar þau komu skammt á leið
sáu þau hvar einn vallarinn reið.
4. „Velkominn, ríki Ribbald
með þína stolna jómfrú.”
5. „Það er ekki unnusta þín
heldur er það Margrét systir mín.”
6. „Ekki þarftu að dylja mig,
gjörla kenni eg, Gullbrún, þig.”
7. „Ég skal gefa þér kápu blá
ef þú segir ei mínum föður frá.”
8. „Ég vil ei þína kápu blá,
ég segi þínum föður frá.”
9. „Hér situr þú, kóngur, og drekkur vín,
burt er hún ríka dóttur þín.”
10. Kóngurinn skipar sveinum sín:
„Þér skuluð fá mér hörpu mín.”
11. Kóngurinn kastar hörpu á gólf,
stukku úr henni strengir tólf.
12. Kastar hann henni í annað sinn,
stukku úr henni strengir fimm.
13. Kóngurinn skipar sveinum sín:
„Þér skuluð söðla hesta mín.”
14. Hún leit undir hlíða
sinn kæra föðurinn ríða.
15. Hún leit þá í annan flokk
ellefu bræður með gulan lokk.
16. Hún leit þá í þriðja skara,
hún sá hvar sínir sjö mágar fara.
17. „Heyrðu það, Ribbald, hvörs eg bið,
gefðu mínum yngsta bróður líf.
18. Gef mínum yngsta bróður líf
so hann megi sinni móður tíðindin bera.”
19. „Ég bind minn hest við tauma,
taktu upp þína sauma.
20. Heyrðu það, Gullbrún, hvörs eg bið,
nefndu ekki í vígum mig.
21. Þó þú sjáir mér blæða
nefndu mig ei til dauða.
22. Þó þú sjáir mig hníga
nefndu mig ei til víga.”
23. Hann sló hennar föður í hel,
það gjörði hann illa en ekki vel.
24. Hann sló þá í annan flokk
ellefu bræður með gulan lokk.
25. Það angrar hana so sáran,
hann felldi hennar sjö mága.
26. „Ribbald, Ribbald, stilltu þinn brand,
geym þig guð og hinn heilagi and.
27. Á því sama máli
fékk hann sextigi sárin.
28. Á þeirra sömu stundu
fékk hann sár með undu.
29. Ribbald þurrlar blóðugt sverð:
„Slíks værir þú, Gullbrún, verð.
30. Ástin gefur þér hlífðar skjöld,
kemur ei við þína hvítu kverk.”
31. Hann setti hana á hvítan hest.
allra kvenna reið hún mest.
32. Ribbald keyrir hest með spora,
so reið hann til bróður dyra.
33. „Heyrðu það, Rígarð, bróðir minn,
konarefnið gef eg þér.”
34. „Það skal aldrei á meðan eg lifi
að eg sé tveimur bræðrum gefin.”
35. Þegar liðin var lítil stund
Ribbald gaf upp sína önd.
36. Þar var meiri grátur en gaman,
þrjú fóru líkin í steinþró saman.
37. Fyrst var hann Ribbald og annað hans frú,
þriðja hans móðir af sorgum dó.
38. Vendi eg mínu kvæði í kross,
– laufið á þann linda, –
sjálfur guð hann veri með oss
– Allt er óhægra að leysta en að binda.
Page updated
Google Sites
Report abuse