Kaupmanna kvæði

Viðkvæði: Það er kaupmanna prýði

að þeir vinda segl við sá

og hjálpa sínu lífi.

Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.

1. Lágu þeir í hafinu,

– það er kaupmanna prýði –

fjörutíu dagana,

– þeir vinda upp segl við rá –

lágu þeir svo lengi

að sulturinn gekk á drengi.

– Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.

2. Hjuggu þeir tré og hjuggu þeir rá,

allt var eytt á skipinu lá.

Átu þeir sína glófa

og marga gripina góða.

3. Þá tóku þeir hlutina kera

hvörsu þeir skyldu til matar skera.

Allir voru af einu kyni

og allir voru þeir systra synir.

4. Utan sá ungi stýrimann,

hann sinn öngvan frænda fann.

Þá tóku þeir í hlutina kera

að hann skyldu þeir til matar skera.

5. „Takið þér mína kápu blá

og bindið fyrir mín augun smá,

takið þér lifur og lunga

og færið kónginum unga."

6. Hann leit þá þegar upp fyrir sig,

beiddi svo: „Guð minn, náða mig."

Þar var ein lítil dúfa

er hann sá í loftinu fljúga.

7. „Fáið mér ör og boga," hann tér,

„að skjóta fugl til matar mér."

Það var í einu hann heimti

harðan bogann og spennti.

8. „Ungi herra, granda ei mér,

 – það er kaupmanna prýði –

hægan byrinn gef eg þér,

– þeir vinda upp segl við rá –

heim til þinna landa,

líka svo vina og frænda.

– Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.

II

Viðkvæði: Sá er kaupmanna siður og prýði

að binda segl við rá

og forða sínu lífi.

Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.

1. Liggja þeir í höfunum

– það er kaupmanna prýði –

fjörutíu dögunum

– þeir binda segl við rá.

Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.

2. Lágu þeir svo lengi

að sulturinn sótti drengi

3. Þeir voru allir af einu kyni,

þeir voru sannir systrasynir

4. Utan hann Andrés stýrimann,

öngvan frændann átti hann.

5. „Takið þið mína skyrtu smá,

bindið fyrir mín augun blá.”

6. Þeir tóku í hans gula lokk

og hjuggu hann so við borðstokk.

7. Þeir tóku hans lifur og lunga,

báru fyrir kónginn unga.

8. Hann leit þá upp fyrir sig:

„Sjálfur drottinn signi mig.

9. Sjálfur drottinn sjái mér lyst

so eg éti ei manninn fyrst.”

10. Hann leit upp til skýja,

sá hann fuglinn fljúga.

11. „Bróðir, ljáðu mér bogatré

að skjóta fuglinn sem eg sé.”

12. „Varastu, varastu, tak ei á mér,

góðan byrinn gef eg þér.”

13. Hún bar undir vængjum sín

fulla krús með besta vín.

14. Hún gaf þeim að drekka,

þeir misstu móð og ekka.

15. Sigldu so til landa heim,

guð og María fylgdi þeim.

16. Venda ég mínu kvæði í kross,

– það er kaupmanna prýði –

guð og María sé með oss.

– þeir binda segl við rá.

Sigla þeir þó sjórinn yfir þá drífi.