Fyrirsagnir:
Langvíubragur
Langvíu kvæði
Krummabragur
Langvían og hrafninn
Lagboði:
Upp líttu sál mín og umsjá þig vel
Höfundur:
Ókunnur. Þjóðkvæði.
Kvæðagrein:
Dýravísur; Íslensk þjóðkvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:
Eitt sinn á gólfi kveðið - Upphaf: „Þó að ég gangi á gólfið fram".
Upp líttu sál mín og umsjá þig vel - Upphaf: „Upp líttu sál mín og umsjá þig vel". Eftir síra Ólaf Jónsson á Söndum (f. 1560. d. 1627).
Heimild/kvæðið á prenti:
Sjá Íslenzkar gátur, skemtanir, vikivaka og þulur (4. bindi), bls. 351–355
Lbs 246 fol.
Langvíu kvæði
1. Langvían hefur þann listanna brest
;.;lætur honum það verst;.;
að liggja við sjó
leiðist honum vertíðin en ferjan er mjó.
2. Norðaustan golurnar mæða hans megn
:,:meinhríð og stórt regn:,:
mælir hann þá
mikið tekr að ólga upp æginn blá.
3. Talar hann þá hryggur við trésbræður sín
:,:töpuð eru ráð mín:,:
og tvíla ég um líf
falla niður fuglarnir með freðin [?] sorgar kíf.
4. En þegar neyðin auþrengir stinn
:,:þá kemur hrafninn:,:
og þenkir með sér
það færi betur þú heppnaðist mér.
5. Jeg skildi kenna ykkur kauðarnir það
:,:að krafsast í minn stað:,:
með kollkasti smá
kafnið og drepist allir í strá.
6. Honum réð krummi heilsa með list
:,:hins þó væri lund bils:,:
heill sértu nú
hinn svarar aftur: „Hvað heitir þú?”
7. Ég heiti krummi kátur með vas
:,:mál mitt er krunk kvas:,:
og kunna það hér
kapparnir fleiri því latinskt það er.
8. Jeg skyldi hjálpa þér halurinn vel,
:,:hefði ég mín stígvél:,:
sem góður mér gaf,
guðhræddur Nói þá örk fór ég af.
9. Átti ég að leita landið upp þurrt
:,:og vita hvort að vatn burt:,:
væri af heim
valdi hann mig til þess af fuglunum þeim.
10. En mína fyrir visku og mannprýðis þel
:,:missti’ ég mín stígvél:,:
og mælti ég þá
að aldrei skyldi’ ég hann aftur með augunum sjá.
11. Nói minn var harðbýll og naumur á skamt,
:,:nóg hafði’ hann til samt:,:
þó naumt væri veitt,
af því var mér orðið það allt ofurleitt.
12. Þér trúi eg aldrei þá mælti hinn
:,:þinn flýgur tónninn:,:
að þú sért með prett,
þrálega fundinn í hvers konar stétt.
13. Hefði hann gamli Nói minn heyrt nú til þín
:;:hann þekkti dyggð mín:,:
því hans var ég sveinn
útsendur af örkinni allsendis einn.
14. Annað hefi ég vitni á minn sann
:,:hann Elías spámann:,:
þá hann þoldi nauð
afhenti ég honum kjötið og brauð.
15. Svo segir Davíð sjálfur af mér
:,:satt segi ég þér:,:
og sú er nú menntin fín
að ákalli ég drottinn í ungdæmi mín.
16. Ekki hefi ég helminginn út af því lagt
:,:sem eg get satt sagt:,:
svo trúðu nú
soddan afbradsvitni þau rekast ekki þrjú.
17. Ansa náði langvíinn aftur þá bert
:,:þar sem að þú ert:,:
þar eru öll vor ráð
því að þú kant veita dugnað og dáð.
18. Farðu upp á sandinn og fyrtu þig smán
:,.komdu á land kompán:,:
og keppstu til mín
krummarnir fleiri bíða hér þín.
19. Auminginn um síðir áhlýðist það
:,:og leitaði landi að:,:
lúinn af pín
labbar hann krummi í buxum sín.
20. Síðan þeir allir til sands færa fót
:,:settu hann pílót:,:
sem dóninn útgaf
svo var niður slegið allt ráðagerðar skraf.
21. Áðan þú minntist á alþýðuróm
:,:sú er ekki sögn fróm:,:
og sannast það má
síst er um það brugðið, sem snillin er á.
22. Þér vil eg greiða þar fyrir gjald
:,:þú ert kominn á mitt gjald:,:
og þrífur til fast
þar til út langvíu höfuð vast.
23. Kallar nú krummi á kompána sín
:,:komið hingað til mín:,:
og kannið byggðar rann
kyrkt hefi jeg langvíann dauður er hann.
24. Ótal af hröfnunum ofan að sjó
:,:allir fljúga þeir þó:,:
og fæðu sér fá
fljótir um sandana sáust þeir þá.
25. Hrafnarnir skipta nú herfángi sín
:,:hoppandi gleðs brín:,:
þeir hyggja nú að
að dauður er langvíi satt segir hann það.
26. Hlut hafði mestan hröfnunum hjá
:,:sá honum vann á:,:
það krumma fékk kætt
kyrkjaranum guldu þeir níundu vætt.
27. Læt eg nú loksins lenda minn brag;
:,:leiðist mér stirt stag:,:
stökuna hér
stúlkurnar geymi og hafi hjá sér.