Langvíubragur

Fyrirsagnir:

Langvíubragur

Langvíu kvæði

Krummabragur

Langvían og hrafninn

Lagboði:

Upp líttu sál mín og umsjá þig vel

Höfundur:

Ókunnur. Þjóðkvæði.

Kvæðagrein:

Dýravísur; Íslensk þjóðkvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:

1. Eitt sinn á gólfi kveðið - Upphaf: „Þó að ég gangi á gólfið fram".

2. Upp líttu sál mín og umsjá þig vel - Upphaf: „Upp líttu sál mín og umsjá þig vel". Eftir síra Ólaf Jónsson á Söndum (f. 1560. d. 1627).

Heimild/kvæðið á prenti:

Sjá Íslenzkar gátur, skemtanir, vikivaka og þulur (4. bindi), bls. 351–355

Lbs 246 fol.

Langvíu kvæði

1. Langvían hefur þann listanna brest

;.;lætur honum það verst;.;

að liggja við sjó

leiðist honum vertíðin en ferjan er mjó.

2. Norðaustan golurnar mæða hans megn

:,:meinhríð og stórt regn:,:

mælir hann þá

mikið tekr að ólga upp æginn blá.

3. Talar hann þá hryggur við trésbræður sín

:,:töpuð eru ráð mín:,:

og tvíla ég um líf

falla niður fuglarnir með freðin [?] sorgar kíf.

4. En þegar neyðin auþrengir stinn

:,:þá kemur hrafninn:,:

og þenkir með sér

það færi betur þú heppnaðist mér.

5. Jeg skildi kenna ykkur kauðarnir það

:,:að krafsast í minn stað:,:

með kollkasti smá

kafnið og drepist allir í strá.

6. Honum réð krummi heilsa með list

:,:hins þó væri lund bils:,:

heill sértu nú

hinn svarar aftur: „Hvað heitir þú?”

7. Ég heiti krummi kátur með vas

:,:mál mitt er krunk kvas:,:

og kunna það hér

kapparnir fleiri því latinskt það er.

8. Jeg skyldi hjálpa þér halurinn vel,

:,:hefði ég mín stígvél:,:

sem góður mér gaf,

guðhræddur Nói þá örk fór ég af.

9. Átti ég að leita landið upp þurrt

:,:og vita hvort að vatn burt:,:

væri af heim

valdi hann mig til þess af fuglunum þeim.

10. En mína fyrir visku og mannprýðis þel

:,:missti’ ég mín stígvél:,:

og mælti ég þá

að aldrei skyldi’ ég hann aftur með augunum sjá.

11. Nói minn var harðbýll og naumur á skamt,

:,:nóg hafði’ hann til samt:,:

þó naumt væri veitt,

af því var mér orðið það allt ofurleitt.

12. Þér trúi eg aldrei þá mælti hinn

:,:þinn flýgur tónninn:,:

að þú sért með prett,

þrálega fundinn í hvers konar stétt.

13. Hefði hann gamli Nói minn heyrt nú til þín

:;:hann þekkti dyggð mín:,:

því hans var ég sveinn

útsendur af örkinni allsendis einn.

14. Annað hefi ég vitni á minn sann

:,:hann Elías spámann:,:

þá hann þoldi nauð

afhenti ég honum kjötið og brauð.

15. Svo segir Davíð sjálfur af mér

:,:satt segi ég þér:,:

og sú er nú menntin fín

að ákalli ég drottinn í ungdæmi mín.

16. Ekki hefi ég helminginn út af því lagt

:,:sem eg get satt sagt:,:

svo trúðu nú

soddan afbradsvitni þau rekast ekki þrjú.

17. Ansa náði langvíinn aftur þá bert

:,:þar sem að þú ert:,:

þar eru öll vor ráð

því að þú kant veita dugnað og dáð.

18. Farðu upp á sandinn og fyrtu þig smán

:,.komdu á land kompán:,:

og keppstu til mín

krummarnir fleiri bíða hér þín.

19. Auminginn um síðir áhlýðist það

:,:og leitaði landi að:,:

lúinn af pín

labbar hann krummi í buxum sín.

20. Síðan þeir allir til sands færa fót

:,:settu hann pílót:,:

sem dóninn útgaf

svo var niður slegið allt ráðagerðar skraf.

21. Áðan þú minntist á alþýðuróm

:,:sú er ekki sögn fróm:,:

og sannast það má

síst er um það brugðið, sem snillin er á.

22. Þér vil eg greiða þar fyrir gjald

:,:þú ert kominn á mitt gjald:,:

og þrífur til fast

þar til út langvíu höfuð vast.

23. Kallar nú krummi á kompána sín

:,:komið hingað til mín:,:

og kannið byggðar rann

kyrkt hefi jeg langvíann dauður er hann.

24. Ótal af hröfnunum ofan að sjó

:,:allir fljúga þeir þó:,:

og fæðu sér fá

fljótir um sandana sáust þeir þá.

25. Hrafnarnir skipta nú herfángi sín

:,:hoppandi gleðs brín:,:

þeir hyggja nú að

að dauður er langvíi satt segir hann það.

26. Hlut hafði mestan hröfnunum hjá

:,:sá honum vann á:,:

það krumma fékk kætt

kyrkjaranum guldu þeir níundu vætt.

27. Læt eg nú loksins lenda minn brag;

:,:leiðist mér stirt stag:,:

stökuna hér

stúlkurnar geymi og hafi hjá sér.