Burgeisdiktur

1. [Frelsarinn hjálpi oss fyrir sinn kross]

[og] firri öll[um va]nda,

fyrir þann dýra d[re]yra f[oss

drott]in [líkna öllum oss]

fyrirlát ei frítt verk þinna handa.

2. [Ljós]lega [jafn]an lof sé þér

fyrir lausn og sára pínu,

eilíft líf [svo eignumst v]ér

ærna málsend veittu mér,

svo lof þitt vaxi le[ngi] í munni mínu[m].

3. [Helg]um anda heyrir jafn

heiður með sæmd og prý[ð]i,

leyf þú mér að lofa þitt nafn

ljóst og leynt með orða sa[fn

sv]o allar þjóðir ástúð þinni hlýði.

4. Föður ógetin og fæddir son

með fegurð hins helga anda,

öll þrenning með einum son

jafnan lofist með sætan tón,

svo dýrð þín megi um allar aldir standa.

5. Skýrlega bið ég þig skapari minn,

skilning gef mér hreina

að mæla satt fyrir máttinn þinn

og merkilega í hvert eitt sinn

og dýrðar verk þín dásamlega að greina.

6. Yrkja vil ég um efnið eitt

öllum lýð til minnis,

varla trúi ég það gangi greitt

því glæpa frostið hefir mig meitt,

nema míns drottins miskunn fyrir oss vinni.

7. Skötnum vil ég það skýra frá

hvað skeði í Franka ríki,

auð[ug]ur burgeis einn var sá,

ítra fékk hann menja ná,

varla fannst [í] veraldar mekt hans líki.

8. Ól hann son við silkirein

sæmilegan að öllu,

þau vildu ekki vita hans mein,

var hann þeim kær á alla grein,

vóx upp ljúfur með virkt í föður síns höllu.

9. Unnu honum af allri dyggð,

einskis réðu að synja,

hlaut hann aldrei af hjónum styggð

heldur gleði með sannri fryggð,

æskilega sem ýtar mega vel skynja.