Barbörukvæði

1. Dyspoteus hét drengurinn heiðinn

af djöflinum var hans maktar seiðinn

í huganum var hann harla reiðinn

hans var dóttir dýr að sjá,

blessuð meyjan Barbará.

2. Ólst þar upp hinn unga svanni

lof hún bar af hverjum manni

lausnara himna dyggð með sanni

lá hún jafnan bænum á.

blessuð meyjan Barbará.

3. Hennar biðja höldar teitir

hæversk brúðurin þessum neitir

og þeim öllum afsvör veitir

engan þeirra vill hún sjá.

blessuð meyjan Barbará.

4. Heiðin maður lét höllu smíða

hugði sjálfur í burt að ríða

fullgjörð innan fárra tíða

formanns hús hún vildi sjá.

blessuð meyjan Barbará.

5. Glugga tvo á glæstum ranni

gjörði’ að líta’ hin unga svanni

mælti’ hún þá með miklum sanni

að minni skipan gjörið þér þrjá.

blessuð meyjan Barbará.

6. Smiðirnir játa því sæta beiðist

en svara þú fyrir ef faðir þinn reiðist

svo merkilega mál vor greiðist

muntu verða fram að stá.

blessuð meyjan Barbará.

7. Allt var gjört að ungfrúr ráði

engin annað hugsa náði

heim á torg kom hilmir bráði

hallar smíðið lítur á.

blessuð meyjan Barbará.

8. Garpurinn lítur glugga þrenna

gjörði heift í brjóst að renna

eftir spurði um atburð þennan

allt hið sanna greindu frá.

blessuð meyjan Barbará.

9. Kölluð var þangað kæran fína

keisarinn talar við dóttur sína

formáð hefur þú fyrirsögn mína

fylltist upp með forsi og þrá.

blessuð meyjan Barbará.

10. Auðgrund svarar og hlær á móti

hlýddu faðir með engu hóti

gef ég mig ekki að goðanna blóti

því guð hefur valdið himnum á.

blessuð meyjan Barbará.

11. Hyggur hann þá með heiftar lundu

höggva víf á samri stundu

borgarmúrinn brast á grundu

brúðurin fékk í burt að gá.

blessuð meyjan Barbará.

12. Himna guð sem hér skal greina

hóf hana upp í fjallshlíð eina

þar verandi vífið hreina

hirðar tveir að þetta sjá.

blessuð meyjan Barbará.

13. Eftir spyr hinn armi herra

ekki lét sér skorta verra

grimmdar maður með giftina þverra

greindi hinn sem hana sá.

blessuð meyjan Barbará.

14. Annar var sem ei vildi greina

þó hann vissi um vífið hreina

honum varð ekki margt til meina

mildin guðs er mikið að sjá.

blessuð meyjan Barbará.

15. Ótrúr var sá til hennar sagði

Snarlega fékk hann hefnd að bragði

og svo strax í hugsótt lagðist

hjörð hans varð að flugum smá.

blessuð meyjan Barbará.

16. Milding eftir meynni leitar

margfaldlega siðunum neitar

hans mun spyrjast heiftin heita

í helli einum hún lét sér ná.

blessuð meyjan Barbará.

17. Vendir hann heim með vífið bjarta

sárlega bjó honum grimmd í hjarta

hann bauð henni til heims að skarta

en hverfa Jesú siðunum frá.

blessuð meyjan Barbará.

18. Hún kvaðst ekki þjóna fjanda

þó hún kæmist í nokkurn vanda

eilífur mun þeim eldurinn granda

öllum er goðin trúa á.

blessuð meyjan Barbará.

19. Brjóstin skar hann af blíðum svanna

bragna var þar enginn manna

helst mun þetta hróðurinn sanna

sem haldið gátu vatni þá.

blessuð meyjan Barbará.

20. Hún kvaðst ekki heldur blóta

þó hún yrði pínu að hljóta

hún kvað sér það helst til bóta

að sviptast skyldi heiminum frá.

blessuð meyjan Barbará.

21. Hilmir biður að höggva mengi

halurinn vafin glæpa gengi

vildi til þess verða enginn

varð hann sjálfur fram að gá.

blessuð meyjan Barbará.

22. Heggur hann þá með hjaltaskóði

höfuðið burt af sínu jóði

sætu léttir sorg og móði

sálin fór til himna há.

blessuð meyjan Barbará.

23. Dárinn varð fyrir drottins reiði

dró þá myrkur yfir sól í heiði

eldurinn grandaði örfa meiðir

enginn mátti fyrir ösku sjá.

blessuð meyjan Barbará.

24. Eilífur guð og englar blíðir

annast fljóð sem engu kvíðir

seggir hver henni signa tíðir

sál þeirra láttu friðnum ná,

heilög meyjan Barbará.