Rám og hás er röddin mín

Viðlag:

Kann ég engin kvæðin að smíða

rám og hás er röddin mín,

því er mér bönnuð brúðanna blíða.

1. Mundi ég mörgu sinni,

mærð þó litla finni,

skötnum skýrt hér inni

skemmta, ef eg kynni;

nú er málsnilld minni,

mun ég valla ræðinn,

kann ég engin kvæðin;

þó er mér samt í sinni

að semja lítið óðar vín,

rám og hás er röddin mín;

manna mælgi linni,

mærð skal heldur sníða,

því er mér bönnuð brúðanna blíða.

2. Þegar í vikivaka

vil ég sprundin taka,

öxlum gjöra að aka

og víkja sér til baka;

mér þær mýgja og slaka,

mun það lítil gæðin,

kann ég engin kvæðin;

þetta þá til saka

sérhver finnur auðarlín

rám og hás er röddin mín;

þrátt með þungum stjaka

þær í við mig hýða,

því er mér bönnuð brúðanna blíða.

3. Þar fyrir þori eg valla

í þeirra dans að svalla;

ef fræði úr minni falla,

fávísan mig kalla;

seimgrund svo mun spjalla

sú sem þá er hæðin,

kann ég engin kvæðin;

mun því snótin snjalla

snúðugt líta þá til mín,

rám og hás er röddin mín;

á millum foldar fjalla

fregn sú rennur víða,

því er mér bönnuð brúðanna blíða.

4. Þó skal þeygi linni

þær að máli finna,

þó ein og önnur kvinna

ei vilji mér sinna;

við vífin vilda ég kynnast

og verða mun ómæðinn,

kann ég engin kvæðin;

vonin mín kann vinna,

að vilji mig einhvör auðarlín,

rám og hás er röddin mín;

enda orða minna

ei mun langt að bíða,

því er mér bönnuð brúðanna blíða.