Hákarlsbragur

1. Sögu ég segja vil

sem hingað fregnin bar;

hlýðið nú höldar til:

hákarli stolið var;

læknirinn leið það tjón

lék það strákhvelpingur;

Vagla-Jóns var sá þjón,

vesæll og hungraður.

2. Kírúrgus kallar menn,

kvaðst vilja rannsaka

hús öll og heimilen

helst sinna nágranna.

Riðið að Vöglum var,

vel ferðin heppnaðist;

menn hittu þjófinn þar,

þýfgaður meðkendist.

3. Fé stolnu fréttu að;

fljótt ansar drengurinn:

ég klökkur játa það,

Jón geymir hákarlinn;

á kauðann kallið þið.

Kom hinn og reiður sást,

og þessu öllu við

ókunnuglega brást.

4. Drengurinn leitar lags,

lagar orð þessa kyns:

hafðu nú hingað strax

hákarlinn læknisins.

Jón:

Hákarlinn, segir þú?

Drengurinn:

Hákarl, já, segi' ég það;

hví vilt því hafna nú,

er höfundur varstu' að?

5. Jón:

Þú stalst.

Drengurinn:

Já, það var satt,

en þér var að kenna samt;

mig til þín hefur hvatt

húsbrots, sem þér er tamt.

Gjallandi strákur stóð,

stansar hinn við þann són;

allt í kring þyrpist þjóð,

þrástraði hver á Jón.

6. Af skelfing stirður stár

stála Týr í þeim hring;

reist hvert á höfði hár,

háðungar tilfinning

og ótti skrokkinn skók;

skalf munnur, tunga, hönd,

hart berjast hjartað tók,

í hálsi kæfð sat önd.

7. Strákur með stóryrði

stríðsheimti fóla sinn:

hér út, þitt helvíti

með hákarlsböggulinn;

neitaðu nú ei meir,

nú skaltu kúgaður.

Þá æpti fleina freyr:

æ, farðu nú bölvaður.

8. Maðurinn meðkenndist;

málið kom undir dóm,

er þannig auglýsist

(allir hljóðs gefi tóm):

hákarli strákur stal,

stælti Jón þar til dreng;

hvor annan hýða skal.

Hitti svo loka keng.