Gránuvísur

1. Flest í lyndi leikur mér,

leiðir vindar dvína.

Himinn stirndur birtu ber,

bjartir tindar skína.

2. Hylur gljáinn hverja blá,

holt og gráa móa,

enda má nú einatt sjá

ærið fráa jóa.

3. Svellin kallast einlægt á,

auka snjalla bresti.

Vökur allar inni þá

yndi varla ég festi.

4. Þegar máni birtuber

beint á gljána renni.

Skeiðar Grána allt hvað er

yfir Blána á enni.

5. Fetar gætinn gljá og snjó,

er glampar nætur loga

huguð ætíð hleypur þó

hvað sem fætur toga.

6. Eigi hræðist hretin ljót,

höllin bentist klaka,

þeygi mæðist, fletin fljót

fjöllin endurtaka.

7. Vill í skyndi skjótast hjá

skuggamyndum Grána,

er skýjalinda fölum frá

feykja vindar mána.

8. Mylur svellin kraftakná,

klaka gellur flísin.

Hvellir smellir heyrast þá,

hófar skella á ísinn.

9. Tauma slítur mér úr mund,

mélin bítur Grána,

áfram þýtur létt í lund,

lemur hvíta gljána.

10. Hleypur geist á allt, hvað er,

undur reist að framan.

Þjóta upp neistar þar og hér,

þetta veistu er gaman.