Bleiksvísur

1. Brjóstið hrellir harmur sár,

hné að velli Bleikur,

sönn ég felli sorgartár;

svona ellin leikur.

2. Folinn ungur fetaði létt,

fjallabungur, grundir,

fen og klungur fór á sprett,

fjöllin sungu undir.

3. Daga og nætur rataði rétt,

rösklega fætur bar hann,

fremstur ætíð fór á sprett,

fáum sætur var hann.

4. Eins þá beygja ellin réð,

yrðu vegir sléttir

hafa eigi honum séð

hestagreyin eftir.

5. Ellin hallar öllum leik,

ættum varla að státa.

Hún mun alla eins og Bleik

eitt sinn falla láta.

6. Fákinn minnir allt mig á,

öll er sinna farin,

aldrei linnir þeirri þrá

þar til finn ég marinn.

7. Lífs á vori mætir mér

minn síþorinn Bleikur,

endurborinn – eins og hér

indæl sporin leikur.

8. Verður glatt í muna mér

millum hnatta þeyta.

Hann mun aftur, eins og hér,

æ á brattann leita,

9. Aldrei mæðast undir mér,

engan hræðast voða.

Á slíkum gæðing gaman er

geiminn hæða að skoða.