Óhræsið

1. Ein er upp til fjalla,

yli húsa fjær,

út um hamra hjalla,

hvít með loðnar tær,

brýst í bjargarleysi,

ber því hyggju gljúpa,

á sér ekkert hreysi

útibarin rjúpa.

2. Valur er á veiðum,

vargur í fugla hjörð,

veifar vængjum breiðum,

vofir yfir jörð;

otar augum skjótum

yfir hlíð, og lítur

kind, sem köldum fótum

krafsar snjó og bítur.

3. Rjúpa ræður að lyngi

– raun er létt um sinn –

skýst í skafrenningi

skjót í krafsturinn,

tínir, mjöllu mærri,

mola, sem af borði

hrjóta kind hjá kærri,

kvakar þakkar-orði.

4. Valur í vígahuga

varpar sér á teig,

eins og fiskifluga

fyrst úr löngum sveig

hnitar hringa marga;

hnífill er að bíta;

nú er bágt til bjarga

blessuð rjúpan hvíta!

5. Elting ill er hafin

yfir skyggir él,

rjúpan vanda vafin

veit sér búið hel;

eins og álmur gjalli,

örskot veginn mæli,

fleygist hún úr fjalli

að fá sér eitthvert hæli.

6. Mædd á manna besta

miskunn loks hún flaug,

inn um gluggann gesta

guðs í nafni smaug,

– úti garmar geltu,

gólið hrein í valnum –

kastar hún sér í keltu

konunnar í dalnum.

7. Gæða-konan góða

grípur fegin við

dýri dauðamóða –

dregur háls úr lið;

plokkar, pils upp brýtur,

pott á hlóðir setur,

segir happ þeim hlýtur

og horaða rjúpu étur.