Man ég þig mey

1. Man eg þig, mey!

er hin mæra sól

hátt í heiði blikar;

man eg þig, er máni

að mararskauti

sígur silfurblár.

2. Heyri eg himinblæ

heiti þitt

anda ástarrómi;

fjallbuna þylur

hið fagra nafn

glöð í grænum rinda.

3. Lít eg það margt,

er þér líkjast vill

guðs í góðum heimi:

brosi dagroða,

blástjörnur augum,

liljur ljósri hendi.

4. Hví hafa örlög

okkar beggja

skeiði þannig skipt?

hví var mér ei leyft

lífi mínu

öllu með þér una?

5. Löngum mun eg,

fyrr hin Ijósa mynd

mér úr minni líði,

á þá götu,

er þú ganga hlýtur,

sorgaraugum sjá.

6. Sólbjartar meyjar,

er eg síðan Ieit,

allar á þig minna;

því geng eg einn

og óstuddur

að þeim dimmu dyrum.

7. Styð eg mig að steini,

stirðnar tunga,

blaktir önd í brjósti;

hnigið er heims Ijós,

himinstjörnur tindra —

eina þreyi eg þig.