Grátittlingurinn

1. Ungur var ég, og ungir

austan um land á hausti

laufvindar blésu ljúfir,

lék ég mér þá að stráum.

2. En hretið kom að hvetja

harða menn í bylsennu.

Þá sat ég ennþá inni

alldapur á kvenpalli.

3. Nú var trippið hún Toppa,

tetur á annan vetur,

fegursta hross í haga,

og hrúturinn minn úti.

4. Þetta var allt, sem átti

ungur drengur, og lengi

kvöldið þetta hið kalda

kveið ég þau bæði deyði.

5. Daginn eftir var aftur

upp stytt, svo að menn hittu

leið um snjóvgar slóðir

storðar, og frost var orðið.

6. En það, sem mest ég unni,

úti, Toppa og hrútur,

óvitringarnir ungu

einmana kuldann reyna.

7. Sekur var ég og sækja

sjálfsagt hlaut ég með þrautum

aleigu mína og ala

ötull bæði við jötu.

8. Hvernig fór? Hér ég gjarna

hjarta mannlegt um sanna,

að, hvað sem hinu líður,

hjartað gott skóp oss drottinn.

9. Ég fann á millum fanna

í felling á blásvelli

lófalága við þúfu

lítinn grátittling sýta.

10. Flogið gat ekki hinn fleygi,

frosinn niður við mosa.

Augunum óttabljúgum

á mig skaut dýrið gráa.

11. Hefði eg þá séð, mér hefði

hundrað Toppum og undrum

ótal hornóttra hrúta

heitið drottinn, ég votta:

12. Abrahams dýrðardæmi

drengur í litlu gengi

aldrei á Ísafoldu

eftir breytir, en neitar.

13. Kalinn drengur í kælu

á kalt svell, og ljúft fellur,

lagðist niður og lagði

lítinn munn á væng þunnan.

14. Þíddi allvel og eyddi

illum dróma með stilli,

sem að frostnóttin fyrsta

festi með væng á gesti. -

15. Gesti yðar! Því ástar

óhvikul tryggð til byggða

vorra leiðir á vorum

vegarslynga tittlinga.

16. Lítill fugl skauzt úr lautu,

lofaði guð mér ofar.

Sjálfur sat ég í lautu

sárglaður og með tárum.

            *

17. Felldur em eg við foldu

frosinn og má ei losast.

Andi guðs á mig andi,

ugglaust mun ég þá huggast.