Þorrablóts-vísur 1870

1. Lífið er svo langt

leiðist þeim, sem strangt

eiga móti straumi þess að stríða.

Allt of stutt það er,

æ það finnum vér,

ef það vill ei eftir okkur bíða;

gleði-stundir stormi hraðar líða.

2. En ið sanna er,

að á fáum vér

eigum ráð af stuttum lífsins stundum;

því vér köllum kross

kvern þann tíma', er oss

eigi glaum og gleði við vér undum;

öllum hinum óska lengri mundum.

3. Þetta Þorra-kvöld,

það skal vita öld,

það er eitt af þeim, sem ráð á eigum.

Því skal þess vel gáð,

það eitt er oss ráð

að nota það sem mest og bezt vér megum

og gleðjast allir gullnum himinveigum.

4. Ofar skýjum skín

skæra gleðin mín,

leikur öndin létt sem fis í vindi.

Betur ár og öld

eins og núna' í kvöld

sérhver stund oss ávallt léki' í lyndi,

einskis framar óska neinn þá myndi.

5. Drekkum allir út!

Öll mun drukknuð sút

þá vor loksins ófullur er engi.

Það skal endir óðs

öllum biðja góðs;

hest þó sérhver óski', í góðu gengi

að sjálfur megi' hann lifa vel og lengi!