Þorgeir reið frá einvíginu

1. Þorgeir reið frá einvíginu

og var sár;

„Sæki þið hana Ingibjörgu

áðr en ég verð nár".

– Svona ráðast sumra manna draumar.

2. „Ég elska hina ungu mey,

en sárt blæðir und,

sæki þið hana Ingibjörgu

á minn síðsta fund.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

3. Þaðan riðu sendisveinar

á rikugum jó;

boðið var þeim af dvergunum

að ganga í klettaþró.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

4. Álfar vildu hylla þá

í bergsali inn;

þeir létu sig ekki tefja

og riðu dægur fimm.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

5. Ingibjörg sú fagra frú

hún sá þeirra reið:

„Skyldu þeir vilja finna mig

þeirra för er svo greið?"

– Svona ráðast sumra manna draumar.

6. En þá ríku rausnarmennin

riðu í garð

Var Ingibjörgu í framan brugðið;

hún nábleik varð.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

7. Þorgeir vildi finna yður,

ríklynda frú;

hann sendir yður bleika hestinn

fár er hann nú."

– Svona ráðast sumra manna draumar.

8. Varp hún sér á bleika hestinn,

með gullslegnum hóf;

föl var kinnin, hjartað heitt,

þau riðu mörk og skóg.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

9. Komu þau til Blikaborgar

við ótta og sút,

þann sama dag var Þorgeir borinn

til grafar út.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

10. Gekk hún sig til kirkjugarðsins,

allt var hljótt;

Þorgeir sat á leiði sínu

um koldimma nótt.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

11. „Lengi beið ég eftir yður

fegursta frú!

Viltu gegnum dauðann genginn

kveðja mig nú?"

– Svona ráðast sumra manna draumar.

12. Ég vil gegnum dauðann genginn 

þig kveðja með koss

ef þú þorir að signa þig

með heilögum kross.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

13. Ég þori vel að signa mig

með heilögum kross".

Hann faðmaði og kyssti hana

síðasta koss.

– Svona ráðast sumra manna draumar.

14. Í gröfina hinn dauði steyptist,

en hárið svart

Ingibjargar næsta morgun

var orðið silfurbjart.

– Svona ráðast sumra manna draumar.