Kjólkvæði

1. Einu sinni átti ég kjól í sníðum

aldurs seint á nokkrum mínum tíðum,

í tólf mánuði tættur var,

tvær og átta konurnar,

einatt þó með andvökum stríðum.

2. Átján fóru ofan af ull að tæja,

ekki sögðu þetta myndi nægja;

vífin þessi voru að

í vikur sex, ei skruma ég það,

af handalúanum hátt þær gjörðu að æja.

3. Kembdu togið kyrtla hrundir átta,

kveiktu ljósin strax er tók að nátta,

fóru þær aldrei fötum af,

í fjórtán dægur engin svaf,

mun þeim verða mál um síðir að hátta.

4. Þrjátíu saman þráðinn fljóðin spunnu,

þetta þó af öllu kappi unnu,

taldar voru tíu og tvær,

tafðar aldrei frá voru þær;

svitalækirnir einatt af þeim runnu.

5. Þæfður var hann í þrettán heilar vikur,

það fóru í hann þrennar átta stikur,

út kom aldrei á honum ló,

engir litu þvílíkt þóf,

þó var hann í þóflykkjunni kvikur.

6. Þæfðu fjórtán þennan kjólinn mæta,

þáð kom í þá sundurlyndi og þræta;

um allar byggðir Ísalands

að var dreginn múgur manns,

átti hver fyrir öðrum um að bæta.

7. Af Langanesi lyngi sótti mengi,

lágu þeir þó við Jökulsána lengi,

á tvennum hestum tíu bar

tólf fjórðunga klyfjarnar;

sætur engar söguna mína rengi.

8. Litunarketillinn léður var frá Hólum,

látinn upp að ofanverðum jólum,

sem Grettir sótti með frægð í foss,

fregnin þessi bar fyrir oss

brutu undir honum bjartar hringa tróður.

9. Farfað hafa hann fljóðin átta og níu,

fullar var hann í litnum vikurnar tíu,

austur í Heklu sortan sótt

á sextán hestum, valin drótt;

ei mun hann líkur óþokkalegri rýju.

10. Taldar voru þá tvær vikur eftir af vetri,

trúi ég það sé víða skráð í letri,

var hann þá dreginn loks úr lög

og látinn upp á Hólastög;

finnst hér enginn farfaður honum betri.

11. Elín stjarna ein fór hann að sníða,

önnur líka Marsibil hin fríða,

upp til vaktar voru senn

vífin öll og töframenn;

mun slíkt ekki skrifað í bókum víða.

12. Fyrðar sendu fóðrið upp að leita,

flesta þeir kanna landsins byggða reita,

síðan fannst það suður í Róm,

sett og prýtt med töfradóm,

hvorki var það hafra skinn né geita.

13. Sniddara skærin snotur voru að líta,

snarpeggjuð á flestallt kunnu að bíta;

sex hafa dvergar samið þaug 

og sótt í dökkan Urnis haug,

allt eins lit og unnar bálið hvíta.

14. Önnur kinnin var úr Jóhanns sverði,

sem meistarar þrír med hagleik mestum gerði,

önnur send úr Dýrumdal

dvergum frá með lista val,

nú er ei kyn þó nokkuð bíta verði.

15. Þolinmóðurinn þau mun verða að stoða,

þrettán dvergar giörðu hann saman að hnoða,

úr brynþvara oddi brotid var,

svo bila kunni ekki par;

flestir mundu fúsir til að skoða.

16. Sótt var nálin suður í Asíu veldi,

fyrir sextán dali kramarinn hana seldi, 

augastór en ekki sljó,

æi löng og lista mjó;

kynjar mig ei þó kjóllinn þessi héldi.

17. Að honum voru í átján tvenna daga,

ekki þurftu þær um verkið að klaga,

löfin voru með listum sett,

líka og þau fóru slétt;

farist hefur þeim fyrri lepp ad staga.

18. Nenni ég ekki nú um þetta a ljóða,

Norðra ferju skal hér engum bjóða;

brestur hér við Boðnar sker,

bilast ég og þagnar hver;

hringa eikur haldi mér til góða.