Ólund

1. Háum helst und öldum,

hafs á botni köldum,

vil eg lúin leggja bein,

á hálu hvílast þangi

í hörðum sjávargangi

undir höfði unnarstein.

2. Er á sumrum sunna

í svalra voðir unna

vefur bjartra geisla glit,

dimmum þá í draumi,

djúpt í marar straumi

fölur meðal fiska eg sit,

3. og á dauðra drauga

döpru og brostnu auga

horfi eg kaldan hrikaleik;

eða eg stúrinn stari

á stirðnuð, sem í mari,

liðinna volkast líkin bleik.

4. Og þótt enginn gráti

yfir mínu láti,

hvorki sveinn né svanni neinn,

mun yfir mér þó dynja

mar, og þungan stynja

dökkur, bylgjubarinn steinn.