Arnljótur gellini

1. Lausamjöll á skógi skefur,

skyggnist tunglið yfir hlíð;

eru á ferli úlfur og refur,

örn í furutoppi sefur;

nístir kuldi um næturtíð.

2. Fer í gegnum skóg á skíðum

sköruglegur halur einn,

skarlats kyrtli sveiptur síðum,

sára gyrður þorni fríðum;

geislinn hans er gambanteinn.

3. Eftir honum úlfar þjóta

ilbleikir með strengdan kvið;

gríðar stóðið gráa og fljóta

greitt má taka og hart til fóta,

ef að hafa á það við.

4. Hefur hann á mörkum marga

munntama þeim gefið bráð;

sjálfs hans ævi er álík varga,

einn sér verður hann að bjarga,

hefur safnað ei né sáð.

5. Með ráni og vígum rauna hnútinn

reið hann sér og auðnu tjón;

á holtum og á heiðum úti

hýsa hann eikar stofn og skúti;

hvergi er honum frítt um frón.

6. Ýmsar sögur annarlegar

Arnljóts fara lífs um skeið;

en – fátækum hann þyrmir þegar,

og þeim, sem fara villir vegar,

vísar hann á rétta leið.