Íslands minni

1. Eldgamla Ísafold,

ástkæra fósturmold,

Fjallkonan fríð!

mögum þín muntu kær

meðan lönd gyrðir sær

og guma girnist mær,

gljár sól á hlíð.

2. Hafnar úr gufu hér

heim allir girnumst vér

þig þekka að sjá.

Glepur oss glaumurinn,

ginnir oss sollurinn,

hlær að oss heimskinginn

Hafnarslóð á.

3. Leiðist oss fjalllaust frón,

fær oss oft heilsutjón

þokuloft léð.

Svipljótt land sýnist mér

sífellt að vera hér,

sem neflaus ásýnd er,

augnalaus með.

4. Öðruvís er að sjá

á þér hvítfaldinn há

heiðhimin við,

eða þær kristals ár

á hvörjar sólin gljár,

og heiðar himin-blár

há-jökla rið.

5. Eldgamla Ísafold,

ástkæra fósturmold,

Fjallkonan fríð!

ágætust auðnan þér

upplyfti, biðjum vér,

meðan að uppi er

öll heimsins tíð!