Embedded Files
ÍFk númer:
ÍFk 24
VÓ númer:
VÓ 22
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Málfríðar kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Glataður, en nota má íslenska þjóðlagið lagið við Þegar minn dauði og dómur þinn
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
1. Kristín situr í Skáney,
tekur hún gull að láni.
– Sér hún ei þann öðling.
2. Skáney,
tekur hún gull að láni.
Hún á ekki barnið nema hana Málfríði ein,
henni gengur daglega sorg fyrir mein.
– Sér hún ei þann öðling.
3. Málfríði ein,
henni gengur daglega sorg fyrir mein.
Þar kom herra Ásbjörn og hennar bað,
Málfríður gefin var þegar í stað.
– Sér hún ei þann öðling.
4. Hennar bað,
Málfríður gefin var þegar í stað.
Sjö vikur voru þau í Sælandi saman,
undu sér við gleði og gaman.
– Sér hún ei þann öðling.
5. Í Sælandi saman,
undu sér við gleði og gaman.
Herra Ásbjörn vill sig í leiðangur fara,
Málfríður biður hann heima vera.
– Sér hún ei þann öðling.
6. Í leiðangur fara,
Málfríður biður hann heima vera:
„Þess var mér spáð þá eg var mey
að eg skyldi að mínu fyrsta barni dey.“
– Sér hún ei þann öðling.
7. Þá eg var mey
ég skyldi að mínu fyrsta barninu dey.“
„Trúðu aldrei spákonu spá,
treystu heldur þeim sem allt gott má.
– Sér hún ei þann öðling.
8. Spákonu spá,
treystu heldur þeim sem allt gott má.
Herra Ásbjörn vendir sínum skipunum á fley,
so siglir hann undir Viðarey.
– Sér hún ei þann öðling.
9. Skipunum á fley,
so siglir hann undir Viðarey.
Fyrstu nótt þeir lágu undir ey
herra Ásbjörn dreymdi gull so reyð.
– Sér hún ei þann öðling.
10. Þeir lágu undir ey
herra Ásbjörn dreymdi gull so reyð.
Vaknaði hann Ásbjörn upp að hann sá:
„Guð ráði hvörninn Málfríður má.“
– Sér hún ei þann öðling.
11. Upp hann sá:
„Guð ráði hvörninn Málfríður má.“
Herra Ásbjörn vendir sínum skipum á geim,
so siglir hann til Sælanda heim.
– Sér hún ei þann öðling.
12. Skipunum á geim,
so siglir hann til Sælanda heim.
Kastar hann akkeri á hvítan sand,
þar gekk hann herra Ásbjörn fyrst á land.
– Sér hún ei þann öðling.
13. Á hvítan sand,
þar gekk hann herra Ásbjörn fyrst á land.
Þegar hann kom í borgarhlið
líkið á börunum stóð þar við.
– Sér hún ei þann öðling.
14. Í borgarhlið
líkið á börunum stóð þar við.
Þegar kom í kirkju inn
líkið á börunum stóð honum í gen.
– Sér hún ei þann öðling.
15. Í kirkjuna inn
líkið á börunum stóð honum í gen.
„Hvör á það hið ljúfa lík
sem þér berið so virðulega?“
– Sér hún ei þann öðling.
16. Ljúfa lík
sem þér berið so virðulega?“
Svaraði hennar yngsti bróðir,
sá bleikur stóð undir börum:
– Sér hún ei þann öðling.
17. Bróðir,
sá bleikur stóð undir börum:
„Það er mín yngsta systir
sem þér fyrir skemmstu festuð.
– Sér hún ei þann öðling.
18. Systir
sem þér fyrir skemmstu festuð.“
„Þess bið eg karl og kvinnu
þér lofið mér við líkið að minnast.“
– Sér hún ei þann öðling.
19. Kvinnu
Þér lofið mér við líkið að minnast.“
Hann minntist við hennar munn so fast
í níu hluti hans hjartað brast.
– Sér hún ei þann öðling.
20. Munn so fast
í níu hlutina hans hjartað brast.
Þar var meiri grátur en gaman,
þrjú fóru líkin í steinþró saman.
– Sér hún ei þann öðling.
21. Grátur en gaman,
þrjú fóru líkin í steinþró saman.
Fyrst var hann Ásbjörn og annað hans frú,
þriðja hans móðir af sorgum dó.
– Sér hún ei þann öðling.
Page updated
Google Sites
Report abuse