Margrétar kvæði

1. Viljið þér nokkuð hlýða mér

á meðan eg segi frá?

Kóngurinn í Danmörk

son og dóttur á.

– Vér lofum þann guð sem leyst hefur allan vanda.

2. Ólust upp í ríkinu

kóngabörnin ung.

Snemma vissi hún Margrét

að forlög voru þung.

3. Ólust upp í ríkinu

kóngabörnin bæði,

þegar þau kunnu að ganga um gólf

báru þau skarlats klæði.

4. Kóngurinn í Danmörk

hann er sig vitur og traustur,

allt vill hann sitt rauðagull

með frúnni gefa í klaustur.

5. Þegar hún hafði í klaustri verið

fulla mánuði þrjá

langaði frúna Margrétu

að finna föður sinn.

6. Þegar hún hafði í klausti verið

fulla mánuði fimm

langaði frúna Margrétu

að finna föður sinn.

7. Út var leiddur gangvarinn

undir hallar vegg.

Hann var prýddur með skarlati

ofan á hófskegg.

8. Út var leiddur gangvarinn,

settur söðullinn á.

Væn var sú öðlings dóttir

þar átti að sitja uppá.

9. Það er hún frúin Margrét

eftir götunni reið,

vænn var sá öðlings son

hún mætti á sinni leið.

10. Tók hann frúna Margrétu

ofan á hesti sín grá,

bar hana langt á skóginn út

þar laufið blakar uppá.

11. „Hvörsu mikið rauðagull

skal eg gefa þér

ef þú, frúin Margrét,

vilt játast mér?"

12. „Ég vil ei þitt rauðagull

og ei þitt brennda fé.

Aldrei á meðan eg lifi

játa skal eg þér."

13. Reif hann hennar stakkinn

ofan úr hverjum geira.

Gullband lá um axlirnar,

dreyrinn óx æ meira.

14. Reif hann hennar stakkinn,

reif hann hennar serk

áður hann gat framið

það syndsamlega verk.

15. Lágu þau undir eikinni,

fuglinn tók að gala

og so réð hann Eilífur

við frú Margrét að tala.

16. „Heyrðu það, frúin Margrét,

segja viltu mér,

hver er sá kóngur yfir löndum ræður,

faðir er að þér?"

17. „Eirekur heitir faðir minn,

frú Gunnhildur móður,

það hef eg sannlega spurt

að Eilífur heiti minn bróður."

18. „Heiti hann Eirekur faðir þinn

en frú Gunnhildur móður

dauflega hafa okkur dæmin tekist,

ef er þinn sannur bróðir.

19. Snú þú aftur, Margrét,

í þína klausturborg.

Öngvum segðu manni frá,

leynt ber þína sorg.

20. Snú þú aftur, Margrét,

í þinn klausturstein.

Öngvum segðu manni frá,

leynt berðu þitt mein.

21. Sinn er siður í landi hverju,

so er í nunnu klaustri.

Kóngur lætur veislu halda,

sína á hvörju hausti.

22. Fagrar voru meyjarnar

til gildis áttu að fara

nema hún frúin Margrét

hún vildi heima vera.

23. Kátar gengu meyjarnar

í gildisstofuna inn,

hryggur situr kóngurinn,

hann saknar dóttur sín.

24. „Hvort hefur frúin Margrét

látið sitt líf,

hún kemur ekki á minn fund

sem önnur lystug víf?"

25. Allir drápu höfði viður,

enginn þorði að svara

utan sú arma abbadís

sem ekki mundi spara.

26. „Eigi hefur frúin Margrét

látið sitt líf.

hún stár sig með barni

sem annað lystugt víf."

27. „Hvör er sá hér innan hallar

að mér hefur gjört þá smán,

legið mína einkadóttur,

spurt mig ekki að áður?"

28. „Enginn er sá hér innanhallar

þér hafi gjört þá smán,

legið þína einkadóttur

og spurt þig ekki að áður."

29. Enginn hestur í landinu

kónginn bera mátti

utan sá gamli apalgrár

sem abbadísin átti.

30. Út var leiddur gangvarinn

og settur söðullinn á,

allur var hann af gulli prýddur

þar kóngurinn sat uppá.

31. kóngurinn út á skóginn reið

þar sem leiðin lá,

þar kom hann sem klaustrið var

skammt í burtu frá.

32. Kóngurinn út að klaustri reið,

hefur alls öngvan svein.

Margrét sig með stokkum gengur,

hvílir so sín bein.

33. „Heyrðu það, frúin Margrét,

segja viltu mér

hver er nú sá öðlings son

að hefur barn með þér?

34. Hvort viltu, frúin Margrét,

láta þitt líf

eða segja mér föðurinn

að barni þín?"

35. „Fyrr vil eg í Jesú nafni

láta mitt líf.

Aldrei meðan eg lifa má

greini eg frá því."

36. Það kom kónginum fyrst í hug

að leggja eld í borg,

að brenna frúna Margrétu,

leynt bar hún sína sorg.

37.  Það kom kónginum fyrst í hug

að leggja eld í stein,

brenna frúna Margrétu,

leynt bar hún sitt mein.

38. Eilífur út á skóginum

með so margan mann,

hann sá heim til hallarinnar

að klaustrasteinninn brann.

39. Eilífur kom af skógi fram

með so miklum móði,

hann slökkti þann rauðaloga

með sínu hjartablóði.

40. Dauður frá eg hann Eilífur

fyrir utan eldinn lá.

Margrét í rauðum loga

fæddi sveina þrjá.

41. Fagrar voru þær meyjarnar

henni sátu hjá,

Brít og hún Barbara

og jómfrú Maríá.

42.  Tóku þær hennar börnin

og lögðu í silkiklút,

fagrar lágu leiðir um

til himnaríkis búða.

– Vér lofum þann guð sem leyst hefur allan vanda.