Hátíð fer að höndum ein

1. Hátíð fer að höndum ein,

hana vér allir prýðum.

Lýðurinn tendri ljósin hrein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

Jóhannes úr Kötlum orti:

2. Gerast mun nú brautin bein

bjart í geiminum víðum.

Ljómandi kerti á lágri grein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

3. Sæl mun dilla, silkirein,

syninum, undurfríðum

leið ei verður þá lundin nein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

4. Stjarnan á sinn augastein

anda mun geislum blíðum

loga fyrir hinn litla svein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

5. Heimsins þagna harmakvein

hörðum er linnir stríðum

læknast og þá hin leyndu mein

–Líður að tíðum,

líður að helgum tíðum.

__________________________

Aðrar vísur sem notaðar voru við þetta þjóðlag:

Úti' ertu við eyjar blár,

eg er sestur að Dröngum;

fagur blóminn kvenna klár,

– kalla ég löngum,

kalla' eg til þín löngum.

Held ég mér í hurðarhring,

hver sem það vill lasta;

hér hafa kappar kveðið í kring;

– kemur til kasta,

kemur til minna kasta.