Aðfangadagskvöld jóla 1912

1. Gleð þig, særða sál,

lífsins þrautum þyngd.

Flutt er munamál.

Inn er helgi hringd.

Minnstu komu Krists,

hér er skuggaskil.

Fagna komu krists,

flýt þér tíða til.

2. Kirkjan ómar öll,

býður hjálp og hlíf.

Þessi klukknahöll

boða ljós og líf.

Heyrið málmsins mál.

Lofið guð, sem gaf.

Og mín sjúka sál

verður hljóma haf.

3. Flutt er orðsins orð,

þagna hamarshögg.

Yfir stormsins storð

fellur drottins dögg.

Lægir vonsku vind,

slekkur beiskju bál.

Teygar lífsins lind

mannsins særða sál.

4. Kveikt er ljós við ljós,

burt með sortans svið.

Angar rós við rós,

opnast himins hlið.

Niður stjörnum stráð,

engill fram hjá fer.

Drottins nægð og náð

boðin alþjóð er.

5. Guð er eilíf ást,

engu hjarta er hætt.

Ríkir eilíf ást,

sérhvert böl skal bætt.

Lofið guð, sem gaf,

þakkið hjálp og hlíf.

tæmt er húmsins haf,

allt er ljós og líf.

6. Ekkert kyrrt né kalt 

öllum frelsi fætt.

Kristur elskar allt,

sem er hrjáð og hrætt.

Ég er smærri en smár,

leitar þjáður þín.

Lífsins herra hár,

græddu meinin mín.

7. Ég er ungur enn,

ég er þreyttur þó.

Kveikt er bál, ég brenn,

gef mér frið og fró.

Vann mér tískan tjón,

rauf hinn æðsta eið.

Glapti sálarsjón,

bar mig langt af leið.

8. Hvílík fingraför.

Allt með spotti spillt.

Tungan eiturör.

Ég fór vega villt.

Innra brennur bál,

lífsins dagur dvín.

Ég er syndug sál.

Herra, minnstu mín.