Sancti Ólafs vísur

1. Herra Ólaf, hjálpari Noregs landa,

þig kom til handa

með helgum anda

eilíf náð fyrir Jesum Krist,

heiðrinn þinn mun um heiminn norður standa,

þú komt oss bæði úr kvölum og vanda,

kendir trú með krapt og list,

musteri klén

þú vígðir vén,

villa brotin og myskunn sén,

þú fékt þar lén

af guði ígen:

herradæmi og himnavist.

2. Herra Ólaf, huggara má þig kalla,

þú lézt falla

forna stalla

og brauzt í sundur bölvöð hof,

refsa léztu rán og stuldi alla,

réttum dómi vildir eigi halla,

efldir þann veg Iesu lof,

logi kom rauðr,

en upp gekk auðr,

iafnan dóm fékk ríkr og snauðr,

þann lá dauðr,

er þess var trauðr,

lýðum þótti loginn við of.

3. Herra Ólaf, hver komu laun á móti,

þú eyddir blóti

með öxi og spjóti,

boðaðir öllum bjarta trú,

þegnar landsins þola með aungu hóti,

af þessu gerðist kurrinn ljóti,

ríkisfólkið reiðist nú,

heyr og sé

hvað sárt má ske,

þeir seldu þig fyrir mútu og fé,

það fals og vé

kom fólki á kné,

aumlega keypti öldin sú.

4. Herra Ólaf, heimurinn má þín njóta,

þú vant að hljóta

virðing fljóta

veturna fimm og fullan tög,

allir gerðu Þrændur upp að þjóta,

þér í gegn báði höggva og skjóta,

og feingu þínu fólki slög

á Stiklastöðum,

sem stendur skríf,

stáli klauftu

búna hlíf,

þú gekkt í kíf

og gaft þitt líf

fyrir þau dýru drottins lög.

5. Herra Ólaf, hörmulig var sú pína,

þeir létu eigi dvína

löstu sína,

dundi af þér dreyra foss,

gerði svart, en sólin náði eigi skína,

svo brá við um framför þína,

sem þá hjálparinn hékk á kross,

þjóðin gár

í þungligt fár

þér veitandi dauðasár,

öndin klár

með Iesu stár, –

dýri herra dugi við oss.

6. Herra Ólaf, hjartanliga má skýra

dauða hins hýra

Haraldar hlýra,

ljósið yfir hans líkam skein,

bóndi þann, sem bænum átti að stýra,

býr um líkið kongsins dýra,

þar stóð hússins hvirfing ein,

blindi mann

frá bænum rann,

blóðga tjörn í kofanum fann,

strjúka vann

um hvarma hann, –

varð þá skygn með skjótri grein.

7. Herra Ólaf, hjálptu keisara sveinum,

þar hófst með hreinum

heiðurs greinum,

gekk þá kíf um Grikkland mest.

Þú sýndir líkn í sárum þeirra meinum,

sextigir geingu að kristnum einum,

þú reitt þar fram á hvítan hest,

þú vart ei seinn,

er saung við fleinn,

sá þig kongurinn blindi einn;

sigrinn beinn

var sætr og hreinn,

flýði og deyði fólkið vest.

8. Herra Ólaf, heiður þinn vil eg reifa,

út má dreifa

af einum greifa,

hann hélt sitt bú með stoltan hag,

brúði neyddi að baka sér marga hleifa,

bjóst hún nú til ofns að þreifa

á þinn mikla messudag,

dýrð er há,

sú er drottinn má,

deigið varð að grjóti smá,

kraup þér þá,

er kraptinn sá,

Danmörk öll með dýrðarplag.

9. Herra Ólaf, heimsins ánauð slepti

maðrinn krepti,

er myskunn hrepti,

sá er á knjám og kviðnum skreið,

sína ferð með sárum nauðum kepti,

svo fjarlægur kongsins grepti,

um Ólafs kirkju átti hann leið,

líknari minn,

vioð ljúfskap þinn

þú leyptir honum um garðinn inn,

beinin stinn

og burðinn sinn

fékk hann þegar, og fagnað beið.

10. Herra Ólaf, þú hjálpaðir einum klerki,

gaf þau merki

glæpurinn sterki,

augun stungu út með skript,

forsögir bræður frá eg að prestinn lerki,

fóturinn lamdr af þeirra verki,

tungan skorin og taungum kipt,

þín elskan hrein,

er ei var sein

augu að græða og fótarmein,

orða grein

og alt hans kvein

leystir þú með lausnarans gipt.

11. Herra Ólaf, hverr megi alt það skrifa,

er guð vill gifa

fyrir utan ifa

hverjum þeim, sem heitr á þig,

gull og silfr, er gektu fram að kifa,

gaft fyrir þeim þig vildu fordrífa,

lausnara vorum líkti hann sig,

þín ynnlig náð

og eilíf dáð

eru guðs eð hæsta ráð

þín eru skráð

á þessi láð

verk þín mörg og voldulig.

12. Herra Ólaf, heiðni vantu oss neita,

þú mátt vel heita

myskunn sveita,

postuli vor og píslardóm,

ör og mildur æru og hjálp að veita

öllum þeim, er til þín leita

og biðja þig með blíðum róm,

vor syndastál

mun sett í skál,

sjá þú til með líknarmál,

vilir þú bál

af vorri sál

leysa fyrir þinn ljúfan dóm.

13. Herra Ólaf, himinríkis ertu blómi,

gæzku sómi

guðs enn frómi,

leið þú oss fyrir lausnarans kné,

svo að með þínum sæta bænarómi

sonur Máríu friði í dómi

hvað, er kann í heimi að ske,

kraptrinn þínn

svo klár og fínn

kristiliga ber ávöxt sínn,

herra mínn

í himnum skínn, –

lof þitt jafnan sungið sé. Amen.