Skröggskvæði

1. Eitt vil ég kvæði

kveða til gamans mér,

og skemmta með því börnunum

hvað skeður nú hér.

2. Og skemmta með því börnunum

og skiljið þið nú,

út gekk ég eitt sinn,

mín ætlan var sú.

3. Út gekk ég eitt sinn

og ætlaði út í fjós,

fínt var þá veður

og fagurt tunglsljós.

4. Fínt var þá veður,

en frost nokkuð hart,

sá ég hvar hann Skröggur

skundaði snart.

5. Sá ég hvar hann Skröggur

skringilegur fór,

ærið mjög var ygldur

og yfirburðastór.

6. Ærið mög var ygldur,

mig óttaði af þeim segg,

með kafloðna kjálkana

og kolsvart var skegg.

7. Með kafloðna kjálkana

og kampa þandi út,

nasirnar víðar

og nefið sem á hrút.

8. Nasirnar víðar

og nóg kinnbeinin há,

eins voru augun

og þar sæi í skjá.

9. Eins voru augun,

ég þetta sá,

hundsbelgur loðinn

á höfðinu lá.

10. Hundsbelgur loðinn

á  höfðinu var,

harla stóran klasserk

á herðunum bar.

11. Með harla stóran klasserk

hann heilsar upp á mig

með kurteisi nóga

og knébeygði sig.

12. Með kurteisi nóga

hann kveður svo til mín:

"Nauðstaddur kem ég

núna til þín.

13. Nauðstaddur kem ég

að náðir þú mig fljótt,

vildi  ég fá að vera

að vísu í nótt.

14. Vildi ég fá að vera,

ef veittirðu það mér,

Kalt er mér næsta

því kvöldað nú er.

15. Kalt er mér næsta

og kemst ei lengra nú,

Segi ég þér sannleikann

og sver það við trú."

16. "Ef segirðu mér sannleikann,"

svaraði ég þá,

"hermdu mér þitt heiti

og hvaðan ertu frá?

17. Hermdu mér þitt heiti

og hver er þín ætt,

ef ég hefi áður heyrt

um hana rætt."

18 ."Ef ég hefi áður heyrt,"

ansaði hann þá

„Skröggur er mitt heiti,

ég skýri svo frá.

19. Skröggur er mitt heiti,

ég skrafa nú um hitt

að hérna uppi í Hyrnunni

er heimilið mitt.

20. Hérna uppi í Hyrnunni

hef ég til þess von,

lýstur hef ég verið

Leppalúðason.

21. Lýst hefur verið

Lúpa móðir mín,

dáfalleg næsta,

dyggðug og fín.

22. Dáfalleg næsta,

dróst það svo til nú,

giftur var hann Leppalúði,

en Grýla hét hans frú.

23. Giftur var hann Leppalúði,

en Grýla lagðist sjúk,

heilt lá hún árið

og hrærði ei sinn búk.

24. Heilt lá hún árið

og hlaut minn faðir þá

að biðja sér styrktar

um búið að sjá.

25. Að biðja sér styrktar

því börn hann átti mörg,

þau voru þybbin,

þrálynd og körg.

26. Þau voru þybbin,

þar var ei stans,

þá fékk hann Lúpu

að þjóna krökkum hans.

27. Þá fékk hann Lúpu,

þæg var honum sú,

furðu mjög var framsýn

og forstóð hans bú.

28. Furðu mjög var framsýn,

það frétta sérhver má,

hann gekk í sæng til hennar

og gjörðist ég þá.

29. Hann gekk í sæng til hennar

en hún Grýla þar

fór á fætur aftur

þá fullbatnað var.

30. Fór á fætur aftur

með fólskulegt geð,

varð hún næsta ybbin,

er vissi hún hvað var skeð.

31. Varð hún næsta ybbin

og yggldi þá sig,

út rak hún Lúpu

og einnig líka mig.

32. Út rak hún Lúpu

æði langt sér frá,

ekki vildi hún okkur

með augunum sjá.

33. Ekki vildi hún okkur

una neins góðs,

þó var honum Leppalúða

þetta til móðs.

34. Þó var honum Leppalúða

þrautamikið bann,

eitt fékk okkur eyland

til uppeldis hann.

35. Eitt fékk okkur eyland,

æði langt sér frá

og bátskip eitt lítið

að bjarga okkur á.

36. Með bátskip eitt lítið

bjuggum við svo þar

allt til þess að ára

tólf orðinn ég var.

37. Allt til þess að ára tólf,

uppá féll svo þá,

missti ég hana móður mína

mér í burtu frá.

38. Missti ég hana móður mína,

mest það harma ég nú,

einn var ég þar eftir

um árin heil þrjú.

39. Einn var ég þar eftir,

en eitt sinn svo til bar

að herkóngur nokkur

hélt að eyjunni þar.

40. Að herkóngur nokkur

hélt álfheimum frá,

ég vék í ferð með honum

og var ég glaður þá.

41. Ég vék í ferð með honum,

víst ég um það get,

heyrði ég það skrafað

að Hængur hann hét.

42. Heyrði ég það skrafað

að Hængur væri hans nafn,

við flesta þótti hann frægðunum

fremur en jafn.

43. Við flesta þótti hann frægðunum

fjárafla von,

giftur var hann Hængur,

en Gnípa hét hans kvon.

44. Giftur var hann Hængur,

gildur höfðings mann,

listirnar margar

lét mér kenna hann.

45. Listirnar margar

lærði ég honum hjá.

Dávæna dóttur

sá döglingur á.

46. Dávæna dóttur,

dygg var hún og trú,

skröfuðu það margir

að Skjóða héti sú.

47. Skröfuðu það margir,

ég skrökva ekki má

að drjúga lagði ég elskuna

dóttur kóngsins á.

48. Að drjúga lagði ég elskuna,

dóttur kóngs ég bað,

ég meinti að mér gengi

vel málefni það.

49. Ég meinti að mér gengi

að mægjast við hann hér,

reiddist þá Hængur

svo réði varla sér.

50. Reiddist þá Hængur,

en ráð ég annað tók,

kennt hafði hann mér listir,

en kunnáttuna ég jók.

51. Kennt hafði hann mér listir,

en kólna tók mitt geð,

dóttur kóngs ég náði

svo dimmrúnum með.

52. Dóttur kóngs ég náði,

því drós mér unni blíð,

vildi ég þaðan halda,

þá hentug var tíð.

53. Vildi ég þaðan halda,

því heitt hún unni mér,

þótt heimanfylgju enga

hefði með sér.

54. Þótt heimanfylgju enga

hafa með sér má,

eftir það héldum

við álfheimum frá.

55. Eftir það héldum

við Eyrarhyrnu að,

höfum við svo verið

hingað til við það.

56. Höfum við svo verið

með harla lítinn auð,

á meðan við gátum unnið,

þá veittist okkur brauð.

57. Á meðan við gátum unnið

og vorum bæði ung,

við áttum þar börnin

og ómegð var þung.

58. Við áttum þar börnin

tuttugu og tvö,

af þeim deyði fimmtán,

en eftir lifðu sjö.

59. Af þeim deyði fimmtán,

en uppólust hin,

eftir það kom bólan,

sem ekki þótti lin.

60. Eftir það kom bólan,

öll þau deyði þá,

síðan af þeim misstum

ég segja víst má.

61. Síðan hefur kerlingin

karar legið mín,

ei kemst hún á fætur,

það eykur mér pín.

62. Ei kemst hún á fætur,

eins erum bæði við

örvasa orðin,

um ölmusu því bið.

63. Örvasa orðin,

af því fýsti mig,

fór ég því að heiman

að finna vildi ég þig.

64. Fór ég því að heiman

að frétt hafði ég enn

að góðsöm þú værir

við gustukamenn.

65. Að góðsöm þú værir

og gustukagjörn,

herði ég það skrafað

að hér væru börn.

66. Heyrði ég það skrafað

að hér væru piltar tveir.

Guðmundur og Egill,

greindir eru þeir.

67. Guðmund og Egil

girnir mig að fá,

ég heyri í þeim hrinurnar

og hljóðin ósmá.

68. Ég heyri í þeim hrinurnar

hvern dag sem nátt,

skrafa þá margir

að Skröggur sé í gátt.

69. Skrafa þá margir,

ég skríði gluggum á,

hlusti ég til barnanna

hvort þau ýli þá.

70. Hlusta ég til barnanna

og heyri þeirra són,

seldu mér hann Guðmund

sú er mín bón."

71. "Ég sel þér ei hann Guðmund,

því gott barn hann er,

eins er um hann Egil,

aldrei gefst hann þér.

72Eins er um hann Egil,

til orða svo ég tek,

þó heyra þykist þeirra

hljóðin og brek.

73. Þó heyra þykist þeirra

hljóðin svo há,

þá eru þeir að syngja

Saltarann á.

74. Þá eru þeir að

syngja sín bænavers.

Ekki þarftu Skröggur

að ætlast til þess.

75. Ekki þarftu Skröggur

að ætlast sílks af mér,

þú ert ei svo haltur,

sem hinkrar þú hér.

76. Þú ert ei svo haltur,

þó hafir þú hér dvöl,

busla máttu í fjörunni

marinkjarna og söl.

77. Busla máttu i fjörunni

marinkjarna um sker,

grásleppuroðin,

þau gefast líka þér.

78. Grásleppuroðin

þau gefast þér í lóg,

í Hyrnunni hjá þér

af hrafnsungum er nóg.

79. Í Hyrnunni hjá þér,

hafa máttu það,

þá máttu brytja

þér alla í spað.

80. Þá máttu brytja

svo þú sért nokkru nær,

ekki þarftu að svelta,

ef allt þetta fær."

81. "Þótt ei þurfi ég að svelta,"

ansaði hann þá.

"Það er ekki af þínu,

þó þetta megi ég fá.

82. Það er ekki af þínu,"

og þá espaði hann sig,

Hann gerðist svo reiður

að gleypa ætlaði hann mig,

83. Hann gerðist svo reiður

og gegndi ég honum þá:

"Lifur og lungu

úr lambi skaltu fá.

84. Lifur og lungu láttu nægja þér,"

Gladdist þá Skröggur

og gjörði þakka mér.

85. Gladdist þá Skröggur

og gekk sig svo á burt,

hefi ég ekki síðan

neitt af honum spurt.

86. Hefi ég ekki síðan

heyrt hvar hann heldur sig,

virði menn til góða,

vísir báðu mig.

87. Virði menn til góða

vísnastefja tón.

Blessuð veri börnin

en bragar hverfur són.