Rómantíkin

Segja má að rómantíkin hér á landi (1830-1880) eigi sér rætur á erlendri grund, líkt og með flestar aðrar bókmenntastefnur. Vaxtandi þjóðernisvitund í mið-Evrópu á 18. öld á veigamikinn þátt í því að greiða leið rómantíkurinnar hingað.

Þessar ástæður mætti nefna hvers vegna fólk fór að aðhyllast rómantík í Evrópu:

1. Ört vaxandi borgarmenning. Borgarbúar fóru að leitast eftir frekari náttúru. Þess vegna hættu borgarbúar að hugsa um nytsemi hennar heldur fegurðina sem liggur að baki náttúrunni. 

2. Fólk orðið þreytt á að líta á hinn efnislega heim sem óhaggað lögmál, líkt og upplýsingin lagði mikla áherslu á. Þess í stað vildi rómantíkin leggja áherslu á skynjun einstaklingsins.

Þessi skynjun einstaklingsins á náttúruna, sem er eitt af megineinkennum rómantíkurinnar, gerði það að verkum að rómantísk skáld fengu brautargengi. Ljóðskáld rómantíkurinnar yrkja um náttúruna og manninn sem heild, jafnvel að guðdómurinn og náttúran væri eitt.

Johann Gottfried Herder (f. 1744. d. 1803):

1. Þýskt skáld

2. Hann færði skáldskapinn nær alþýðunni

3. Kom fyrst fram með hugmyndina um þjóðarsál

Íslenskir námsmenn í Kaupmannahöfn fóru ekki varhluta af nýjum straumum í bókmenntum á fyrri hluta 19. aldar. Í námi sínu Danmörku fengu þeir að kynnast fyrirlesurum sem mótuðu mjög hugmyndir þeirra og urðu að fyrirmyndum. Annar þeirra var heimspekingur, Henrik Steffens að nafni (f. 1773. d. 1845) og hinn, ljóðskáldið Adam Oehlenschläger (f. 1779-d. 1850).

Henrik Steffens (f. 1773. d. 1845):

1. Hann talaði um að líta beri á náttúruna sem eina heild

2. Ljóðskáldið á að vera túlkandi fegurðarinnar.

Adam Oehlenschläger (f. 1779 d. 1850):

1. Hann var með þeim fyrstu sem orti ljóð á rómantíska mátann.

2. Hann hlustaði á fyrirlestra Henrik Steffens árið 1802.