Kvæðið og lagið er ort í tengslum við hirð Maximilians 1. keisara þýska ríkisins (frá 1486)
Patentia er sögð urt er afmorskvæði varðveitt í tónlistarhandritinu Melódíu. Kvæðið tengist sönghefð sem var ríkjandi í tíð Maximilians 1. (f. 1459. d. 1519) keisara Þýskalands. Talið er að kvæði á borð við Patientia er sögð, eigi uppruna sinn í eldri hefð þýsks ástarskáldskapar sem kallast minnesang.
Fyrirsögn:
Patientia er sögð urt
Lagboði:
Lag er varðveitt í tónlistarhandritinu Melódíu (Rask 98), nr. 66. Sjá einnig Bjarna Þorsteinsson 1906–1909, bls. 240. Höfundur handrits hefur ruglast í númeraröðinni og skráir tvö lög við nr. 67. Lagið er upprunalega eftir þýska tónskáldið Ludwig Senfl sem tengdist hirð Maximilians 1. keisara þýska ríkisins frá 1486.
Höfundur:
Kvæðið er „frjáls útlegging" úr þýsku kvæði. Eitthvað hafa heimildirnar um uppruna kvæðisins skolast til. Ásgeir Bjarnason er nefndur höfundur kvæðis í einni íslenskri ritheimild en það getur varla verið þar sem hann er fæddur árið 1703 og tónlistarhandritið Melódía er skráð árið 1660.
Kvæðagrein:
Afmorskvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:
Óvíst
Útgáfur:
Bjarni Þorsteinsson 1906–1909, bls. 240.
1. Patientia er sögð urt,
allmæt sem eg hef í sannleik spurt,
grær þó ei hvers grasgarði í,
grjót og þyrnar mest valda því!
O, patientia,
o patientia!
2. Patienta rótin rétt
raunar er upp á Drottins forsjá sett.
Allir menn skildu akta það,
eiga þá rót í settum stað.
Ó, Patientia,
ó, Patientia.
3. Patientia af sér ber
ávöxt þann lítillæti köllum vér.
Ágætur er ávöxtur sá,
of fáir vilja honum ná.
O, patientia,
o patientia!
4. Patientia hrelldum hug
hægir og veikum bestan veitir dug.
Þessa mér dyggð, ó, Drottinn gef,
dugnað annars eg öngvan hef.
O, patientia,
o patientia!
5. Patientia er oss víst
allþörf í mótganginum, ei þó síst.
Ó, andi Guðs, oss hana veit,
so öðlumst vér þín fyrirheit.
O, patientia,
o patientia!
6. Patientia sigursæl
sögð er, því ögun Drottins umber vel.
Hugur mér því á henni er.
Herra Jesú, send hana mér.
O, patientia,
o patientia!
Heimildir:
Bjarni Þorsteinsson. (1906–1909). Íslenzk þjóðlög. Kaupmannahöfn: S.L. Møller.