Bárður minn á jökli

Bárður minn á jökli er íslensk þula eða forneskjubæn. Hún var einnig kölluð „þófaraþula" fyrir þær sakir, að menn töldu að þófið gengi betur ef þeir (þ.e. þófararnir) færu með þuluna við vinnu sína. Um þuluna segir Jón Norðmann sjálfur: „Þessa bæn nudda þófarar stundum fyrir munni sér, þegar þeir eru að þæfa. Ekki hefi eg heyrt hana alla fyrr en 1862." Þá er þulan stundum talin hafa verið bæn til Bárðar Snæfellsáss, sbr. þjóðsöguna um Þæfusteininn á Snæfellsnesi.

Fyrirsögn:

Bárður minn á jökli

Lagboði:

Þululög

Höfundur:

Ókunnur. Þjóðkvæði

Kvæðagrein:

Þulur; Galdur og forneskja; Íslensk þjóðkvæði
Kvæði undir sama bragarhætti:

Á ekki við

Heimild/kvæðið á prenti:

Varðveisla:

Þulan er varðveitt í fjölmörgum handritum. Ein gerðin er t.d. í handriti Jóns Norðmanns (1820-1877) í Barði í Fljótum. (Lbs. 539 4to,). 

Meðhöndlun þulunnar í tímans rás:

Þulan þekktist enn á vörum fólks víða um land til sveita um miðja 20. öld.