Hattvísur eru ýkjukvæði og gamanvísur, gefnar fyrst út á prenti í Íslenzkum gátum, skemtunum, vikivökum og þulum eftir Jón Árnason og Ólaf Davíðsson
1. Til skemmtunar eg skýri frá,
skötnum þeim sem hlýða:
höfuðklæði eitt eg á,
ei finnst svoddan víða.
2. Hattur er það með hagleiks art
herlega umvandaður,
bæði er í honum skjól og skart,
eg skrökva það ekki, maður.
3. Hver hann setur höfuð á,
ef hér um rétt skal bera,
í mannatölu meiri sá
mun þá haldinn vera.
4. Ýtum gjöri eg á því skil,
engan svo það villi,
í Rómaborg var búinn til
með bestu hagleiks snilli.
5. Meistarar þrír, ég mæla vann,
með manndóms orku freka,
í þrjú ár voru að þæfa hann,
því mun hann ekki leka.
6. Þeir hafa eflaust, þess er von,
þegið ómakstollinn;
borðinn kom frá Babílon
er bundinn var um kollinn.
7. Svoddan þing ei þénti par
þeim er voru á snáfi;
ævi sína alla bar
Andríanus páfi.
8. Fógetinn vill fá sér hatt,
mig fyrnar ei á því skvaldri,
þenk og víst að það er satt
þenna fær hann aldrei.
9. Amtmaðurinn, eg vil tjá,
ærna maktin styður,
hattinum mínum hann vill ná
hvað mér líkar miður.
10. Herra Gísli Hólum frá
höldum bannar hrekki,
hattinum mínum hann vill ná
hvað mér líkar ekki.
11. Nú er líka *Níels Ker
í næsta harðri göngu,
samt mun hann ekki setja mér
svoddan þing með röngu.
12. Sýslumennirnir, sagt er mér,
silfrið í hann bjóði,
prestagrúinn allur er
og í sama hljóði.
13. Lögréttumenn ljóst ég finn,
látast þeir mig þéra,
hreppstjórar fyrir hattinn minn
hafa nóg að bera.
14. Sel ég hann ekki, segi eg enn,
sjálfs míns eigin losta,
þó skyldu heyra hyggnir menn
hvað hann á að kosta.
15. Hann skal kosta hafskip best,
heilfragtað með dölum,
Skriðuklaustur, skreiðarlest
og skák af tönn úr hvölum.
16. Þó vil ég fá þokkabót
þetta rétt með sönnu:
sexræðing og selanót
og sjö fjórðunga pönnu.
17. Samt er hann ekki seldur dýrt,
segi það hver sem biður.
Hjá honum þetta reynist rýrt
ef reiknað allt er niður.
— —
18. Einhver kannske meini mér,
þó mál sé nú að þagna,
ljóðin, þau sem lykta hér,
lukkan styðji bragna.