Hafmeyjukvæði

1. Ég man þá ég var ungur, að eitt sinn heyrði ég

af sævarbúasögu, sú saga' er merkileg.

Ef höldar vilja hlýða, og hrundir Mararbáls,

ég söguna skal segja þótt sögð verði' ei til háls.

2. Og sagan byrjar svona, að „séra" nokkur bjó

að Höfða í Höfðahveri, hann hélt oft kænu á sjó.

Hann þótti nokkuð þolinn, og þrár í fiskileit,

og alltaf einhver skepna á öngulinn hans beit.

3. Það bar svo til á bjartri og blíðri sumarnótt

hann fór til fiskileitar, er festi blundinn drótt.

Hann bjó til vað og beitti, í bláan renndi mar,

og þarna sat hann þolinn, og þó varð hann ei var.

4. Og þarna sat hann lengi, en seinast varð hann fár,

hann bjóst að halda í burtu, og spenna ár.

En þá í þeirri svipan hann þóttist finna glöggt,

að kippt var knappt í færið, já, kippt svo afar snöggt.

5. Hann tók að draga og draga, en drátturinn var stór,

svo knúðist gull af keipum og kolblár freyddi sjór.

Sem Þór við „orminn" endur, hann ötull þreytti kapp

við dráttinn þann hinn dýra, en drátturinn ei slapp.

6. Sté undan bárum bláum ein björt og fögur mey

með ljósa, slegna lokka, á lítið starði' hún fley.

Hún höndum brá að hjarta og hrundu tár af brá,

hún bleik varð öll af ótta og óðar féll í dá.

7. En guðsmaðurinn gildi þá greip hið fagra sprund,

hann bjó um hana í bátnum og benti róðri að grund.

Hann bar hana til bæjar og best sem orðið gat

var hlúð að hröktu sprundi, en hún æ döpur sat.

8. Og loksins mælti meyja, hún mælti og stundi hátt:

„Ég get ei lengur lifað á landi, æ! hafið blátt,

er bústaður minn og blíður, þar besta ég móður á.

Ó, leyfið mér að líða af landi í kaldan sjá."

9. Hún grét, og grét svo sáran, það gat ei prestur séð,

hann bauðst að flytja brúði og bjóst til farar með.

Á miði hvar um morgun úr marardjúpi' hún sté,

þá gladdist grátinn svanni, í gljúpa báru hún hné.

10. Hún brosti og breiddi út faðminn, við bljúgan mælti prest:

„Ég ofar öldum háum nú aldrei framar sést.

En yður, æ ég muna, og aldrei gleyma skal.

Ó, fleygið mér hér ofan í fagran unnarsal."

11. Hún hvarf í kaldar bárur, en klerkur sneri frá,

og svo er sagan búin og svona fór það þá.

Á marardjúpu miði, hvar mærin niður fór,

er alltaf nógur fiskur – já, afarfeitur, stór.