Eilífs kvæði

1. Eilífur er sig gamall kall,

hann siglir suður með sandi,

heima situr hún Úlfhildur,

hún kann að róa rambinn.

Vel kann hún að róa ramb,

og sjálf ber hún sitt ástarband.

– Meðan ekki er bóndinn heima.

2. Eina átti hún þernuna,

hún trúði henni allt hið besta:

„Þú skalt fara í býinn út

og fanga mér þar presta,

fangaðu mér hann Gunnar prest,

hann skal vera minn næturgestur

– Meðan ekki er bóndinn heima.

3. Þernan fór sem boðið var

og fann hún prestinn Gunnar:

„Úlfhildur sendi boðin þér

og bað þig snúast í ferð með mér,

vill hún gjörast vinur þinn,

ég vona það sannleik klerkur minn

– Meðan ekki er bóndinn heima.

4. Gunnar tók sinn gangvarann

og bjó hann allt hið besta.

Sté hann á sinn hvíta hest

og reið nú allt hið mesta.

Hann kom þar sem Úlfhildur var,

gull og silfur að hún bar,

– Meðan ekki er bóndinn heima.

5. „Sæll nú kominn ,Gunnar minn,

þigg þú gull og hesta,

viljir þú gjöra mína kvöð

og láta henni ei fresta,

sænga í minni hvílu skjótt,

það styttir nú dag en dimmir fljótt

– Meðan ekki er bóndinn heima.

6. „Vara þig, vara þig sæta mín,

stefn mér ei til voða,

þegar kemur þinn bóndinn heim,

þá er ég fanginn þegar í stað,

mér er valla mikið um slíkt

mér að stofna í þvílíkt

– Meðan ekki er bóndinn heima.

7. „Ekki þarftu, Gunnar minn,

bónda minn að ugga,

ég skal leggja ráðin á

að byrgja dyr og glugga,

ljós skal brenna í rjáfri glatt

en við skulum leika mjúkt og margt

– Meðan ekki er bóndinn heima.

8. Lögðust þau í sængina niður

og tóku svo margt að rausa,

svo brá honum séra þar viður

að sætu lét hlutlausa,

Gunnar snéri sér fram í stokk,

en Úlfhildur kyssti hann títt og oft

– Meðan ekki er bóndinn heima.

9. „Illa fór það öl og matur

er ég gaf þér að drekka!

Þú kannt engin blíðubrögð"

svaraði menja brekka,

„ég er einn lítill afmorsmann,

ekki vil ég svíkja hann,

– Meðan ekki er bóndinn heima.

10 „Margt er kvikindið klókt að sér,

ég kann það ekki að ugga",

Úlfhildur tekur að aka sér

þá Eilífur kemur á glugga,

bóndinn stendur í dyrunum þá,

með listum plokkar hann lokur í frá

– Og nú er bóndinn heima!

11. Úlfhildur upp í sænginni sest,

hún bar honum kveðju sína:

„Gunnar liggur í sæng hjá mér,

vér skulum hann nú pína,

ég hefi varist í alla nótt,

einatt hefur hann á mig sótt,

– En nú er bóndinn heima!

12. Eilífur stígur af gólfi' án frest

og tekur sér lurk til handa,

lemur hann allan Gunnar prest

og horfist nú til vanda,

mörg fékk höggin messu þjón,

merkilega hann söng við tón,

– því nú er bóndinn heima.

13. Gunnar upp í sænginni sest

með svo mikilli mæði,

svo komst hann í skóginn án frest

í einu silkiklæði,

með þá sút og með þá sorg

síðan komst hann heim í borg

–Og nú er bóndinn heima!

(Jón Helgason, 1979, 147-156)