Kvölda tekur sest er sól

Kvölda tekur, sezt er sól,

sveimar þoka um dalinn,

komið er heim á kvíaból:

kýrnað, féð og smalinn.

Dagrinn líður, dimma fer,

dregst af nóttin svala;

myrkrið gjörir mér og þér

marga byltu fala.

Kvöldúlfur er kominn hér,

kunnugr innan gátta,

sólin rennur, sýnist mér,

senn er mál að hátta.