Kvölda tekur, sezt er sól,
sveimar þoka um dalinn,
komið er heim á kvíaból:
kýrnað, féð og smalinn.
Dagrinn líður, dimma fer,
dregst af nóttin svala;
myrkrið gjörir mér og þér
marga byltu fala.
Kvöldúlfur er kominn hér,
kunnugr innan gátta,
sólin rennur, sýnist mér,
senn er mál að hátta.