Fögnuður lífsins

1. Hver skyldi sína hagi klaga

um hraðfleyg ungdóms björtu ár?

Sem engi vænst um vorsins daga 

vor stendur blóminn lífsins hár.

2. Jarðar því gleði góðsamlega

girðir um stutta lífs vors tíð.

Æ, hvað brosir ei allavega

yndisleg mjög náttúran blíð!

3. Enn rennur lækur engis fríður

enn er forsæla í grœnum lund;

enn skín oss máninn yfir blíður,

sem Edens son hans fyrstu stund.

4. Enn styttir þrúgna dreyrinn dýri

dægur leiðinda tíðum oss;

enn, þá kvöldroðans elda rýrir,

er sætur stúlkuvara koss.

5. Enn dynur hátt í eikarkrónum

ágætum af samstemmusöng;

enn af náttgalans aptantónum

um snýst í kæti hryggðin ströng.

6. Æ, víst er jörð guðs vænsti staður,

og vert á henni að kæta sig;

því nýt jeg drottins gjafa glaður

uns gröf til hvílu kallar mig.