Borðsálmur

1. Æ, borðið nú blessaðir, drengir!

og brytjið ei alltof smátt;

það er ei svo opt ykkur svengir;

svei mjer! ætuð þið hangikjöt hrátt.

Æ! bergið nú sol'tið á bjórnum,

þið bragðið hann ekki svo títt.

Freyju oc Bacchusi fórnum,

finnst ei kvennfólk og okkar jafnfrítt.

(stungið út)

2. Má jeg bjóða yður hangikjöt, herrar!

heitt og kalt eptir hvers eins smekk;

fyr en mjöður og munngát þverrar

mína kollu jeg fylli og drekk.

En hvað skal nú bjóða ykkur, stúlkur?

Máske svið eða blóðmör og flot;

mjer sagði einn sunnlenzkur túlkur,

að það sviplega læknaði öll skot.

3. Heyrði! viltu ekki hella á aptur

og heilsa upp á þjóðskáldið vort;

hann var í heiminn settur og skaptur

til þess sæjum vjer mann, er gæti ort.

Hann er ungur og forn þó í anda

og vjer eigum ei andmeiri sál,

vjer skulum því allir upp standa:

skáldsins Mattías' drekkum nú skál.

(Stungið út)

4. Má jeg heilsa upp á háttvirtar frúrnar

og háleita ósk bera þeim,

að fyr en ölið á stokkunum súrnar

sína ektamenn kveðji ei heim.

En líklegt að lengi þeir verði,

því linast má enginn í kvöld,

því annað eins 'sold' enginn gerði

nú í eitthvað hálf-aðra öld.

5. Heyrðu, Stefán! þú sleppur ei lengur,

viltu stinga út! – kollan er smá.

Og þú svarar: já satt er það, drengur,

og segir sú hugsun sje kná.

Oddur! hvað hugsarðu maður,

hálfnuð er tunnan ei enn.

Stúdentinn sýpur á glaður,

sjaldan sá hann jafnkátari menn.

6. Sko! Kaupangsbóndann, hann kneyfir

hverja kollu með freyðandi bjór.

Havstein ei linast nje leifir,

hann líkist þeim gamla Þór.

Jafnvel frökenarnar fríðu,

sem eru fjörið og kátínan sjálf,

þær segja með brosi blíðu:

'berið oss fullin meir en hálf'.

7. Nú gjörum oss glatt á hjalla,

og gleymum ei fórna þeim bjór,

er búið oss hafa blótstalla

og búið til þetta þjór.

Og látum nú kollurnar klingja

og köllum svo snöggt og stutt

þrjú húrra! og hættum að syngja.

Heilir lifi þeir konsúll og Schiöth!