Fyrirsögn:
Minni Íslands
Lagboði:
Eitt er landið ægi girt. Ss. I, 22.
Höfundur:
Stephan G. Stephansson (f. 1856. d. 1927)
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Heimild/kvæðið á prenti:
1. Gamla Ísland, ættland mitt,
ægi girt og fjöllum:
Rétt að nefna nafnið þitt
nóg er kvæði öllum!
Hljómar instu óma þá
allra ræktar-tauga,
stolt og vonir víxlast á —
Vöknar nærri' um auga.
2. Árdagssólu opnast nýtt
útsýni, er hækkar —
við að fara frjálst og vítt,
föðurland manns stækkar.
Hillir úti upp úr sæ
ættjörð glegst við sonum,
bernskuminning blíðkast æ,
birtir yfir vonum.
3. Legg þú, auðna, ár og frið
Íslands ver og grundum. —
Hitt veit enginn eins og við,
að oss langar stundum:
Hörpu að lokka Orfeif af,
inn á frónska móa,
syngja austur yfir haf
akra vora' og skóga.
4. Æsku-systkin, ástarþökk —
Af þó legðust fundir, —
fyrir orð og atlot rökk,
ótal glaðar stundir!
Feðrum, sem að fram-tak oss
festu í skapi ungu,
mæðrum, sem við kvæði og koss
kendu' oss þessa tungu.