Gamla Ísland, ættland mitt

1. Gamla Ísland, ættland mitt,

ægi girt og fjöllum:

Rétt að nefna nafnið þitt

nóg er kvæði öllum!

Hljómar instu óma þá

allra ræktar-tauga,

stolt og vonir víxlast á — 

Vöknar nærri' um auga.

2. Árdagssólu opnast nýtt

útsýni, er hækkar — 

við að fara frjálst og vítt,

föðurland manns stækkar.

Hillir úti upp úr sæ

ættjörð glegst við sonum,

bernskuminning blíðkast æ,

birtir yfir vonum.

3. Legg þú, auðna, ár og frið

Íslands ver og grundum. —

Hitt veit enginn eins og við,

að oss langar stundum:

Hörpu að lokka Orfeif af,

inn á frónska móa,

syngja austur yfir haf

akra vora' og skóga.

4. Æsku-systkin, ástarþökk —

Af þó legðust fundir, — 

fyrir orð og atlot rökk,

ótal glaðar stundir!

Feðrum, sem að fram-tak oss

festu í skapi ungu,

mæðrum, sem við kvæði og koss

kendu' oss þessa tungu.