Eitt

1. Enn er lítil lands vors saga,

lengi ramman við að draga

mun ei þjóð vor þreytt?

Mun hún orðin aldin, mæðin,

eða veldur landið, fæðin,

fátækt vor og fáu gæðin,

eða viljum vér ei neitt.

Eitt — allir eitt, eitt.

2. Nei, vér kunnum einhug aldri,

enda hlaut í mæðu kaldri

frelsis þjóðin þreytt.

Grátur varð vor gleði saga,

gígjan féll úr hendi Braga,

þjóðin lifði daufa daga,

allir vildu' ei vinna neitt.

Eitt — allir eitt, eitt.

3. Enn skín sól á Íslands hæðir,

enn þá rauðagulli klæðir

landið langt og breitt.

Svo skín mentasólin nýja,

sú, er kom oss hugar frýja,

unga gera oss og nýja, —

nema viljum vér ei neitt.

Eitt — allir eitt, eitt.

4. Heyri þjóð í eyrum óminn,

aldarloka klukknahljóminn;

veri' ei þung og þreytt!

Hvað hefir tíðin talað, klifað,

til hvers Magnús gamli skrifað,

til hvers Jón og Jónas lifað? —

Til þess vildum vera eitt,

eitt — allir eitt, eitt.

5. Vakna þetta verk að reyna —

vilja þetta eina — eina;

alt skal bætt og breytt!

Þekkirðu' ekki andans óminn

anda gegnum sögu dóminn,

finnurðu' ekki hreystihljóminn

hrynja, dynja: vertu eitt,

eitt — allir eitt, eitt.

6. Sé eg fell og grundir gyllast,

gilin hverfa, dali fyllast,

landið skrúði skreytt.

Sjáarans það syngur spáin,

sama birtir hjarta þráin;

sjá þess fylling nú er náin,

ef vér vildum yfirleitt

eitt — allir eitt, eitt.

7. Þetta eina er að skilja

andans lögmál, drottins vilja:

einn er ekki neitt.

Lærðu heimsins laga meining;

lífið þó að sýnist greining,

visnar, ef það vantar eining,

vöxtur þess er yfirleitt

eitt — allir eitt, eitt.

8. Fylgi þjóðir frjálsu merki,

fylgist þær að einu verki,

gengur alt svo greitt. —

Sýnum nú að söguþjóðin,

sú er orkti hreystiljóðin,

enn þá hafi hetju móðinn,

hug og táp, sem legst á eitt,

eitt — verum eitt, eitt.