Fuglakvæði

1. Fór ég á fuglastefnu

fram á nokkurn völl,

í þessari þáttarnefnu

þeirra eru heitin öll,

fyrst þar Phoenix leit

fram á þessum reit,

þar næst prúðan pellican,

sem prýðir ástin heit,

svölu og svanann ljósa,

svo mun og fleira glósa.

2. Kom þar kongrinn fugla

kynja digur að sjá,

þar með álka og ugla,

einnin dúfan smá,

lómur, lóuþræll

í lyndi sínu dæll,

skegla, rytur, skúmur, gæs,

skarfur þeygi sæll,

háellan sem hæna,

hegri og öndin væna.

3. Þar í þyrping miðri

þeystukofran stóð

og dólgur í dökku fiðri,

dárlegt stefnu jóð,

lundi, lóan há,

lendagrönn og smá,

steindepillinn, storkur einn

státaralegur að sjá,

fálki og fílungs arfi

framur í snæðings starfi.

4. Már og músarbróðir,

mikið héldu af sér,

reikuðu rétt um slóðir,

rjúpan þar sem er,

tjaldur, trana mjó,

titlingr, papago,

himbrimið og helsinginn

með hörku þangað fló,

einninn eg mun líta

æður og blikann hvíta.

5. Þar var kominn kjói,

kría og smyrillinn

strútfugl, stelkur, spói,

með státaraskapinn sinn,

gengu um grandann þann

gaukur og svartfyglann,

skrofa og kráka skröfuðust við

sem skreið með lækjum fram,

páfugl, þröstur þrái

þar voru í nógu stjái.

6. Kom marjetlan mæta

mér fyrir sjónir þar,

að henni gerði eg gæta,

á gangi með henni var

Óðinshaninn einn,

ekki í spori seinn,

svartbakur og selningur,

smærri er ekki neinn,

mýriskítur, eg meina,

marga hefur nú sveina.

7. Hani, heingæs, súla,

hafa jaðröku með,

urt og flóðskít fúla

eg fékk þar líka séð,

um geirfugl geri eg tjá,

þar geingur óðurinn hjá,

brimönd, toppönd brjótast fram

og biðja sólskríku að sjá

og sandláfu sveina alla.

Svo má kvæðið falla.

(Kvæðið er í Blöndu II, bls. 241–242).