Draumur

1. Í fögrum dal hjá fjalla bláum straumi

ég fríða meyju leit í sætum draumi;

það blöktu lausir lokkar

um ljósan meyjar háls;

með blíðubros á munni

hún byrjun tók svo máls:

"Sæludal sólar geislar hlúa,

sæludal sælt er í að búa,

sæludal."

2. „Því hér er allt, sem auga dauðlegt kætir,

allt, sem manni sorg og trega bætir,

og gnótt er hér af gulli,

það gljár um þenna tind,

og víni betri veigar

oss veitir þessi lind;

grasafjöld græna þekur hjalla,

heiðblá tjöld hnúkum skýla fjalla,

heiðblá tjöld."

3. „Um brattan tind þótt blási köldum anda,

ei byljir storma dalnum fagra granda,

því honum helgar vættir

með hlífðar skýla arm,

og hér er hlýtt í hlíðum

og heitt við meyjar barm;

hjarta trútt hafa snótir dala,

hjarta trútt, hreint sem lindin svala,

hjarta trútt."

4. Með blíðri raustu brúður þetta sagði

og báðar hendur mér að hálsi lagði;

á rauðar rósavarir

eg rétti með koss,

en öndin í henni barðist,

sem iða viður foss;

hennar er heitum bast ég armi,

hreyfði sér hjarta mér í barmi,

hreyfði sér.

5. Við sátum þar hjá silfurgrænum unnum,

og söngva hófu fugla þúsund munnum,

og brekkur bláum augum

oss brostu hýrar mót,

og ilm oss urtir færðu

frá anganblíðri rót;

glöðust sól gullnum stöfum þakti

fagran hól, fjólan á sem blakti,

fagran hól. 

6. Við brekku eina bækorn sá ég standa,

og brúður þangað meiði leiddi randa,

en brátt var breyting mikil,

því bærinn varð að höll,

og lauguð ljósagulli

mér leist hún vera öll;

sæti hér silfri voru skýru,

borð og ker af báli elfar dýru,

borð og ker.

7. Þeim glæstu sölum gjörðu fyrir ráða

tvær gyðjur, sem að systur voru báðar,

og önnur Iðni nefndist,

en önnur nefndist Ró,

og ull réð önnur spinna,

en önnur hörpu sló;

hjólið rann, hrinu gullnir strengir;

Iðni spann, urðu silfurþvengir,

er hún spann.

8. Og sigurverk þar sá ég standa inni,

og seggir hygg ég trauðla þvílíkt finni;

það taldi ár og aldir,

en ekki stundaskil,

og tíminn leið svo liðugt,

sem lækur sjávar til;

gleði við og glauminn hörpuhljóða

viður hlið vífsins sat ég góða,

vífs hjá hlið.

9. Í sælu þar ég sat og mesta gengi,

en svefn og draumur veit, hvað það var lengi;

ég sá það allra síðast,

ég sat af hærum grár,

en aftur varð ég ungur

með æsku blómgað hár;

ekkert mér ama þótti lengur;

lék ég mér, léttfær, eins og drengur,

lék ég mér.

10. En aftur horfinn er mér gleðisalur,

og aftur horfin mey og töfradalur.

Þú mikli myndasmiður,

sem myndar undraher,

og út um alla geima

með önd í gandreið fer,

draumur kær, dýrðlegt er þitt yndi,

draumur kær, er deyr sem ljós í vindi,

draumur kær!