Fífillinn

1. Herskildi fór ég um blómanna byggð,

biturri vopnaður stáleggjar-sigð;

stráin þar felldi ég stór bæði' og smá,

starung og sóley og fjóluna blá;

óvægur engu ég þyrmdi.

2. Þúfna sat millum í lítilli laut

lífglaður, búinn í hásumar-skraut,

fífill einn ungur, og hörfaði' ei hót;

horfði með lotningu dagkóngi mót

höfuðið gull-lokkum hjúpað.

3. Ó, hvílíkt stálhjarta' í brjósti mér bjó,

beitta með ljánum ég fífilinn hjó;

höggvið til ólífis ítur-frítt blóm

andvarpa heyrði' ég, þó brysti það róm;

heyrði' ég það mállaust svo mæla:

4. „Ungum mér þyrmdir ei, ungmenni þú,

en þú skal vita: þó standirðu nú

fullhraustur, öruggur, ertu samt hey,

allt eins og ég, sem við fætur þér dey;

ungur þú eins getur fallið."