Hin dimma, grimma hamrahöll

Fyrirsögn:

Hin dimma, grimma hamrahöll

Lagboði:

Lag eftir Sigfús Einarsson. Ss. I, 50

Höfundur:

Gísli Brynjúlfsson (f. 1827. d. 1888)

Kvæðagrein:

Kvæði undir sama bragarhætti:

Heimild/kvæðið á prenti:

1. Hin dimma, grimma hamrahöll

og holskeflur á sæ;

og norðanvindar, nakin fjöll,

sem nötra' í kulda blæ:

Það hresti mest um gljúfra grund

og gladdi huga minn; –

En þó er fjólan fórst í lund

mér féll oft tár um kinn.

2. Að ríða hátt um hamradal

og hlusta‘ á arnarklið

og fáki renna‘ um fjallasal

og fossa hlýða nið

mér betra þótti öllum auð,

það æsti huga minn;

– En þá er deyði rósin rauð

– Mér rann oft tár um kinn.

3. Að bíða þess, sem boðið er,

hvort blítt er eða strangt,

og hvað sem helst að höndum ber,

að hopa aldrei langt,

en standa eins og foldgnátt fjall

í frerum alla stund,

hve mörg sem á því skruggan skall

– sú skyldi karlmannslund.