1. Sortanum birta bregður frí,
brýst í austri roði um ský;
fagur um haga
dregur dagur,
dynur hana fjöðrum í;
vakið, ósmeykir, vinir, því,
vakið og takið stál og blý;
mál er óveilum
hölum heilum
harða í sverða-rimmu á ný.
2. Vek eg ei, mjúka mey að sjá,
maðar eður að glaðri lá,
heldur Hildar
halda ómildan
hrikaleik yfir bleikum ná,
þá er spúir blýi blá
brúður óprúð úr munni grá;
senn munum finna
og sennu kanna
svangra stingja byssum á.
3. Dragið óragir bitran brand,
boðið nú fjendum andar grand;
greiðið ótrauðir
dauða mót dauða,
dauðir áður en kyssum sand.
Hefðarlegt er hermanns-stand,
hreysti ei bresti vort samband;
heiður er fríður,
bræður blíðir,
blóði föður vernda land.