Ísungs kvæði

1. Það er fært í frásögu

útí Fenedí,

kaupmaður sigldi af landi burt,

konan byggði bý.

– Svo sem vitringar frá skýra.

2. Þrjú ár var hann í leiðangri

sigldi í heiðindóm,

eftir langa burtuvist

heill heim aftur kom.

3. Þá sá hann einn ungan svein

með so fagurt hár,

hljóp hann þar um stofugólf

heldur fótafrár.

4. Kaupmaður spurði sína frú:

„Hvör á þann væna svein?“

Kvinnan svaraði: „Enginn annar

utan eg alein.

5. Þar er nokkur saga til,

árla eg út gekk,

það var um hávetrarmyrgin,

ís á veggjum hékk.

6. Hugsaði eg þá til yðar fast

með fullum elsku smekk,

lagði ísinn mér í munn

og þar af getnað fékk.

7. Því kallaði eg Ísung hann,

það er hans rétta nafn,

að léttleik bæði og litarhætti

enginn er honum jafn.

8. Því er sveinninn glóbjartur

bæði á hár og skinn

af ísdinglinum einsömlum

að eg fékk getnað minn.“

9. En því svaraði hann kaupmaður:

„Þetta eru undur stór.“

Hann lést ekki skilja kunna

hvörnig þetta fór.

10. En því svaraði hann kaupmaður,

brá sér hér við lítt:

„Margt hefur skeð í fyrndinni,

það nú þykir nýtt.“

11. Vildi hann ekki ófrægja

sína hjónastétt

því hann hefði fjarvistir

frúnni langar sett.

12. Óx hann upp hann Ísungur,

varð einn gildur drengur,

þá vildi ekki kaupmaður

hafa hann hjá sér lengur.

13. Það var ein tíð að kaupmaður

talar við sína kon:

„Eg vil koma honum Ísungi

í góða hlutarvon.

14. Hann skal fara í siglingar

langt í Austurveg,

so hann verði kaupmaður

ríkur eins og eg.“

15. Kaupmaður dró upp akkeri

eftir sínum vilja.

Þanninn varð hann Ísungur

við sína móður að skilja.

16. Kaupmaður seldi sveininn burt

út í þrældómsstétt,

tók í staðinn peninga,

þóttist gera rétt.

17. So kom hann úr siglingu

heilsar sinni kon.

„Hvar er hann nú Ísungur,

okkar kæri son?“

18. „Það er að segja af Ísungi,

hann fór undarlega,

forlög manna skipta sér

oft á marga vega.

19. Það var einn blíðan veðurdag,

heiðið var so skært,

hann sat úti á þilfari

með sitt höfuð bert.

20. Eg hafði honum bannað

berhöfðuðum að vera,

en hann vildi ekki annað

en vild sína gera.

21. Engi maður veit dæmi slíks

enn þó hann sé vís,

Ísungur varð að vatni

og bráðnaði eins og ís.

22. Hann var kominn af ísjaka

og af köldum sjó,

sólin gerði að vatni hann

og rann so út í sjó.“

23. Þar kom skrum á móti skrumi

skimp kom fyrir skopp,

firn í móti fádæmum,

fer so títt og oft.

24. Því verður mörgum

að flakalega fer,

sjaldan verður yndi að því

sem illa stofnað er.

– Svo sem vitringar frá skýra.