Áls kvæði

1. Það bar til í Skáney,

– skrifarinn segir það, –

þá var fullur máni.

– Ekki er ógaman að.

2. Þar bjó einn bóndi gildur,

gestgjafari mildur.

3. Gesti vel til beiddi.

Ál einn hann veiddi.

4. Setti hann frú fyrir blátt bann:

„Kokkaðu ekki ál þann.“

5. Bóndinn hennar fór í dans,

kokka lét hún álinn hans.

6. Á frúr og meyjar kallar:

„Steikjum álinn allar.“

7. Þar var einn fugl sem hafði mál:

„Konan eyddi þínum ál.“

8. „Þú hefur, kona, mikinn brest,

hvað á að leggja nú fyrir gest?“

9. „Hvur hefur sagt?“ kvað frúin.

„Fuglinn sá eg trúði.“

10. Á frúr og meyjar kallar:

„Plokkum fuglinn allar.“

11. Þær gjalda hönum sögutoll,

plokka allt fiðrið úr hans koll.

12. [Eitt sinn bar að gamlan mann,

hátlaust höfuð hafði hann.]

13. Fuglinn sá einn gamlan mann.

„Hent hafa þig dæmin mín.

14. Þig hefur hent hið versta tál,

– skrifarinn segir það, –

þú hefur nefnt hinn steikta ál.“

– Ekki er ógaman að.