Svíalín og hrafninn

1. Hrafninn flýgur um aftaninn,

á daginn ekki má,

harður er rauna hagurinn,

hvíldir kann ei fá.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

2. Hann flaug yfir hæðir og holt,

hallir og háfan múr,

hann sá hvar jungfrú sat ein stolt

sorgar vafin skúr.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

3. Suður og norður hann flaug hátt,

þar næst líta vann,

hvar Svíalín jungfrú sat með grát

við sauma í einum rann.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

4. „Hvað syrgir þú, Svíalín?

segðu mér jungfrú klár,

hvort foreldra eður frændur þín

þú fellir harma tár?"

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

5. „Heyrðu, villu-hrafninn mig!

hingað kom til mín!

ef ég skal leggja undir þig,

hvað ollir minni pín.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

6. Fastnaði mig að föður vild

fríður kóngsson einn;

okkar jöfn var æra og snilld,

en ekki munur neinn.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

7. Yfrið langt í austurlönd

ótrú stjúpa mín

sendi hann burt með brögðin vönd,

ber ég af því pín.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

8. Herra Vernharð heita réð

hjartkær bróðir minn;

á hann lagði hún ósköp með,

eins fór burt sem hinn.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

9. Stjúpa mín átti systurson;

sagði hún við mig þá

mig skyldi fá fyrir festarkvon,

ferleg tröll var sá."

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

10. „Hvað til gefa mundir mér",

mæla hrafninn vann,

„ef ég fylgdi þangað þér

sem þinn er festarmann?"

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

11. „Gjarna skyldi ég gefa þér

gull og silfrið frítt,

til festarmanns ef fylgdir mér,

svo fargist angrið strítt".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

12. „Eigðu sjálf þitt silfur og gull,

en son þinn vil ég fá,

þann fyrsta, sætan sæmdarfull,

sem hann við þér á".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

13. Hún lagði hönd á hrafnsins fót,

honum sór við trú:

„Ef fæ ég á mínu böli bót,

bæn skal veitast sú".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

14. Síðan tók hann Svíalín

sér á bak og fló

yfir það djúpa haf, sem hvín,

hafði litla ró.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

15. Hrafninn sezt á háfan tind

og hjalar svo til sanns:

„Hér máttu sjá, hringa hind,

hús þíns festarmanns".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

16. Herra Nikulás úti er,

á einu keri hélt:

„Velkomin, Svíalín, sértu mér;

sinni gleðst nú hrellt.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

17. Síðan Danmörk fór ég frá

fyrr gafst aldrei mér

aðrar betri fréttir fá,

en færðir þú, hrafn, með þér.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

18. Hvað skyldi ég gefa þér",

herra Nikulás kvað,

„fyrst þú frúna færðir mér

fagra í þenna stað?"

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

19. Þökk hafi herra Nikulás,

hann hélt vel sína trú.

Hrafninn síðan hélt á rás,

kvaddi ei kóng né frú.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

Mánaðardaginn þar næst þá

þengill veizlu bjó,

brúðkaup stóð með heiðri há,

hugarins gleði og ró.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

20. Tvennar liðu tuttugu nær

taldar vikurnar,

sveinbarn fæddi svanninn skær

sem dáfríður var.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

21. Hrafninn sezt á háfan tind

og hrópar á Svíalín:

„Muna muntu, hringa gind,

heitorð fornu þín".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

22. Herra Nikulás honum bauð

hálfpart ríki sitt,

borgir, garða, gull og auð,

ef gæfi hann barnið kvitt.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

23. „Sé ei barnið borið til mín",

byrsti hrafninn sig,

„öll skal ég ríkin eyða þín

og einnig drepa þig".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

24. Svíalín grætur og sig lítt ber,

sér á brjóstið slær:

„Hrafninn vill þig hafa með sér,

hjartans son minn kær".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

25. Barnið vefur buðlungs kvon

í björtu líni og tér:

„Farðu vel, minn sæti son,

sek þíns dauða ég er".

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

26. Svo var barnið borið út

af brjóstum móður sín.

Allt var fólkið sært af sút

og sárri hugarins pín.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

27. Hrafninn barnið hremmdi í klær,

hoppar af feginleik.

Þar stóð herra Nikulás nær,

nístir hann sorgin bleik.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

28. Auga barnsins hægra hann

úr höfði kroppa réð,

og hjartablóð þess hálfpart vann

hrafninn drekka með.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

29. Hrafninn síðan hvarf á burt.

En hamurinn eftir lá:

riddara frægan með fremd og kurt

fengu menn að sjá.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

30. Svíalínar bróðir bar

beztu hofmanns art,

úr nauðum leystur þá stóð þar;

þekkti hann fólkið mart.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

31. Allur lýðurinn eftir það

með angri féll á kné,

herrann báðu himnum á,

hann það léti í té:

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

32. Að sá dauði ungi sveinn

aftur fengi líf.

Guð það veitti gæzkuhreinn;

gekk burt sútar kíf.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

33. Þá var sorg fyrir Svíalín

sett á gleðimið:

hún fagnar bróður og syni sín

og sefur við Nikulás hlið.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.

34. Fyrðar segja fornkvæðin

flestöll endabrennd.

Mín svo þrýtur mjóvaxin

mærð af hendi send.

– Seint flýgur krummi á kvöldin.