Stjúpmóðurkvæði

1. Kóngurinn sigldi og meyjar bað,

– so ríður hann til borgar, –

þeirrar helstu í landi var.

– Sú var ein neyð hún aflaði honum sorgar.

2. Keypti hann frúna Sigurlöð,

flutti hana heim fyrir utan töf.

3. Voru þau saman vintrin sjö,

átti hann við henni börnin tvö.

4. Þá kom sótt í ríkið hans,

Sigurlöð dó fyrir utan stans.

5. Kóngur sigldi og meyjar bað,

þeirrar helstu í landi var.

6. Keypti hann frúna Svanborg

og flutti hana heim fyrir utan sorg.

7. Þá grét oft hinn yngri sveinn,

heyrði það móðir í annan heim.

8. „Herra, lof mér upp að stá,

sárt gráta mín börnin smá.”

9. „Eg skal lofa þér gengi,

vertu ekki í burtu lengi.”

10. Máni fór að standa

en Sigurlöð að ganga.

11. Svanborg stóð kirkjuhlið

en Sigurlöð til borgar … [við]

12. „Vel þú komin, Sigurlöð mín,

að drekka vín með kóngi þín.”

13. „Eg vil ekki drekka þitt vín,

sárt gráta nú börnin mín.

14. Eg skildi hér eftir akur og eng,

algjört bú og röskvan dreng.

15. Eg skildi hér eftir kodda blá,

mín börn skyldu sofa þar á.”

16. Hún lyftir upp sinni vinstri hönd,

hún sýndi henni kvalir og píslarbönd.

17. „Gjörðu vel við börnin mín,

gott skal eiga sálin þín.

18. Eg má ei lengur tala við þig,

koma þýðir og kalla á mig.”

19. Svanborg tók sér skæri,

sneið hún börnum klæði.

20. Svaraði kóngur í sænginni lá:

„Mín börn mega á gólfi stá.”

21. „Hafi eg verið þeim stjúpan stríð,

so skal eg vera þeim móðirin blíð.

22. Hafi eg verið þeim stjúpan móð,

– so ríður hann til borgar, –

þá skal eg vera þeim móðirin góð.

– Sú var ein neyð hún aflaði honum sorgar.