Embedded Files
ÍFk númer:
ÍFk 9
VÓ númer:
VÓ 8
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Stafrós kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
1. Salomon og Kári,
þeir voru bræður báðir.
– Vel kunna þeir rúnir.
2. Kári
þeir voru bræður báðir.
Kári reið á myrkvan skóg,
þar kom hin sterka Stafró.
– Vel kunna þeir rúnir.
3. Myrkvan skóg,
þar kom hin sterka Stafró.
Hún tók hann Kára undir sín skinn,
bar hann langt í bergið inn.
– Vel kunna þeir rúnir.
4. Undir sín skinn,
bar hann langt í bergið inn.
„Heyrðu það, Kári hinn bleiki,
við setjumst niður að leiki.
– Vel kunna þeir rúnir.
5. Bleiki,
við setjumst niður að leiki.
En ef við Kári lékum so
við ættum barnið saman tvö.
– Vel kunna þeir rúnir.
6. Lékum so
við ættum barnið saman tvö.“
Þegar þau höfðu leika reynt
þá hafði hann Kári rúnunum gleymt.
– Vel kunna þeir rúnir.
7. Leika reynt
þá hafði hann Kári rúnunum gleymt.
„Heyrðu það, Stafró, unnustan mín,
lofaðu mér burt að ríða á gjen.
– Vel kunna þeir rúnir.
8. Unnusta mín,
lofaðu mér burt að ríða á gjen.“
„Ríð þú, ríð þú sem þú vilt,
fullgott hefur þú leyfið mitt.
– Vel kunna þeir rúnir.
9. Sem þú vilt,
fullgott hefur þú leyfið mitt.“
Kári sté á *gangverann brún,
so ríður hann til Salomom.
– Vel kunna þeir rúnir.
10. Gangverann brún,
so ríður hann til Salomom.
„Heyrðu það, Salomon, bróðir minn,
kenndu mér mínar rúnir á gjen.
– Vel kunna þeir rúnir.
11. Bróðir minn,
kenndu mér mínar rúnir á gjen.“
„Eg kann ei rúnir að kenna þér,
þú hafðir öngvar í burt frá mér.
– Vel kunna þeir rúnir.
12. Kenna þér,
þú hafðir öngvar í burt frá mér.“
Þeir höfðu sig uppá einn stein.
Þar lærði hann sínar rúnir á gjen.
– Vel kunna þeir rúnir.
13. Uppá einn stein.
Þar lærði hann sínar rúnir á gjen.
Kári sté á *gangverann grá,
so ríður hann í fjallið blá.
– Vel kunna þeir rúnir.
14. Gangverann grá,
so ríður hann í fjallið blá.
„Heyrðu það, Kári, unnusti minn,
því er nú brandurinn slíðrum með?
– Vel kunna þeir rúnir.
15. Unnusti minn,
því er nú brandurinn slíðrum með?“
„Því er nú brandurinn slíðrum með
að kóngurinn er mér reiður á gjen.
– Vel kunna þeir rúnir.
16. Slíðrum með
að kóngurinn er mér reiður á gjen.“
„Ef kóngurinn er þér reiður orðinn
taktu mitt gull og leystu þig með.
– Vel kunna þeir rúnir.
17. Reiður orðinn
taktu mitt gull og leystu þig með.
Heyrðu það, Kári hinn fríði,
kauptu mér hest að ríða.
– Vel kunna þeir rúnir.
18. Fríði,
kauptu mér hest að ríða.“
„Ég kann þér hvergi hest að kaupa,
Stafró, máttu allvel hlaupa.
– Vel kunna þeir rúnir.
19. Hest að kaupa,
Stafró, máttu allvel hlaupa.“
Hvort sem hann Kári reið eða rann
þá var hún Stafró fremri en hann.
– Vel kunna þeir rúnir.
20. Reið eða rann
þá var hún Stafró fremri en hann.
Þegar þau komu á hvítan sand,
þar felldi hann niður sinn búinn brand.
– Vel kunna þeir rúnir.
21. Hvítan sand,
þar felldi hann niður sinn búinn brand.
„Stafró, með þína hvíta hand,
taktu upp minn búinn brand.
– Vel kunna þeir rúnir.
22. Hvíta hand,
taktu upp minn búinn brand.“
Þegar hún laut til jarðar niður
þá hafði hann Kári rúnirnar viður.
– Vel kunna þeir rúnir.
23. Til jarðar niður
þá hafði hann Kári rúnirnar viður.
„Stafró, vertu að steini,
öngvum manni að meini.
– Vel kunna þeir rúnir.
24. Steini,
öngvum manni að meini.
Stafró, með þinn hvíta serk,
stattu þar til landamerks.“
– Vel kunna þeir rúnir.
Page updated
Google Sites
Report abuse