Ríka álfs kvæði

1. Eirek nefni eg kónginn þann

stýrir beittum brandi.

Engilsól hét dóttir hans,

ólst hún upp í landi.

2. Engilsól hét dóttir hans,

hún gjörir sig blíða og káta,

hún vill öngum veraldarmanni

sía blíðu játa.

3. „Stattu upp frúin Engilsól,

litlu muntu týna,

gá með mér í hægaloft

og sýn mér blíðu þína.“

4. „Bannar faðir og bannar móðir

mér að ganga sovíða.“

Hann tók í henar hvítu hönd,

horfist það til kvíða.

5. Hann tók í hennar hvítu hönd,

lítt var deginum hallað,

leiddi hann hana í eitt lítið hús,

allt var innan tjaldað.

6. Hann leiddi hana í stofuna inn,

allt var skipað á bekki.

Einn var sá af öllum bar,

kenndi hún hann ekki.

7. Tjaldað var með hvítapelli

og so með silkiskrúða.

Hugsaði hún með sjálfri sér

hún mundi vera ein brúða.

8. Til orða tók hinn ríki álfur:

„Grát ei, barnið góða,

eg skal alla mína blíðu,

sætan, yður bjóða.“

9. „Eg sinni ei um þína blíðu,

hún kemur mér lítt að haldi,

eg hefi fengið harða sótt

og varla henni valdið.“

10. „Hafir þú fengið harða sorg

og varla henni valdið

við munum eiga ungan son

undir silkitjaldi.

11. Ef þú átt einn ungan son

láttu hann Jálkus heita.

Þinn guð er so miskunnsamur,

hann mun ykkur allt gott veita.“