Prestsdóttur kvæði

I

1. Prestsdóttir í Óðalsey,

hún er svo væn og rík,

hún vill ekki eiga

nema Odd í Danavík.

– Af rauðagulli eru strengirnir snúnir.

2. Geirmon smiður að garði ríður

með sinn gula lokk,

prestsdóttir í dyrum stendur

í miðjum meyjaflokk.

3. „Heil sértu, ríka frúin,

Gunnhildur mín,

því kom eg hingað

eg hugði að biðja þín.“

4. „Þú ert so kolugur um þinn munn

og bikugur um þín bein,

ég nenni ekki að draga þig

á mín klæði hrein.“

5. Aftur sneri hann sínum hesti

á sömu leið,

so var Geirmon smiður að sjá

sem hann væri reiður.

6. „Kæra mín fósturmóðir,

leggðu mér ráð,

hvörsu skal eg prestsdóttir

launa spott og háð?“

7. „Láttu smíða hringi,

láttu smíða þrjá,

alla mun hún prestsdóttir

eiga vilja þá.“

8. „Eg læt ei smíða hringi,

eg læt ei smíða þrjá,

með minna móti skal eg

prestsdóttir ná.“

9. Kerling ein kallaði

fram úr krá:

„Mun hér enginn vilja mig

í dansinn fram að gá?“

10. Og svo svaraði prestsdóttir

í miklum manna hring:

„Hvað viltu i dansinn fram,

þín kratans kerling?“

11. Prestsdóttir til stofunnar gengur

mjó sem þvengur,

að því gáir Geirmon smiður

hvört hún gengur.

12. Stökk hann yfir múrinn,

stökk hann yfir þrjá,

þar kom hann niður

sem prestsdóttir lá.

13. Þá réð spurja prestsdóttir

með so mikinn harm:

„Hvör er sá hinn mikli mann

sem liggur upp á minn arm?“

14. „Þetta er hann Geirmon

sem þú spjáðir mest,

nú er skipt um hagi mína

að eg er mágur prests.“

15. Út gekk hún daginn,

út gekk hún þrjá,

ekki mátti hún sólina

með augunum sjá.

16. „Þess bið eg allar

þernurnar mín

að þær spotti aldrei

biðlana sín.“

– Af rauðagulli eru strengirnir snúnir.

II

1. Prestsdóttir í Óðinsey,

hún er sig væn og rík,

hún vill engan eiga,

nema hann Odd í Danavík.

– Gengur hún herleg á skóginn þunna.

2. Ekki vildi hún eiga

neinn göfugan mann,

hæddi hún þá alla

sem komu í hennar rann.

3. Ekki vildi hún eiga þann

sem reið eða gekk,

smán hvör maður

af henni fékk.

4. Gunnfríður talar við föður sinn

og brosti undir sín skinn:

„Keisarason í Danavík

skal mágur þinn.“

5. „Herra Pétur Jóhannsson

er göfugasti mann.“

„Ekki vil eg heyra

þú jafnir mér við hann.“

6. Út gekk hún Gunnfríður

með sinn meyjaflokk,

herra Pétur á stræti stóð

og kembdi gulan lokk.

7. „Heyrðu það, göfugasta

Gunnfríður mín,

eg er kominn í Óðinsey

og ætla að biðja þín.

8. Nógar á eg borgir

og nóg á eg fé,

þó skal eg nú minna láta

og krjúpa þér á kné.“

9. „Það er ei sá förukarl,

ef hann á sér hest,

að hann komi ekki í Óðinsey

að biðja dóttur prests.

10. Það er ei sá förukarl,

ef hann á sér hund,

að hann komi ekki í Óðinsey

á prestsdóttur fund.

11. Það er ei sá förukarl,

ef hann á sér svín,

að hann komi ekki í Óðinsey

að biðja mín.“

12. Burt veik herra Pétur

bæði með hryggð og þrá,

fór hann heim til fóstra síns

og sagði honum frá.

13. „Gjörðu þeir ei svo annt

um prestsdóttur ná

að ekki líði einn morgun

öðrum frá.“

14. Hvörn dag gengur hún á skóg

og gullið hefur nóg,

flutti með sér mat og sæng

og annan veraldar plóg.

15. Náttaði hún á skóginum,

nóg átti hún fé,

þetta vissi gamli karl

og spyr hvar Pétur sé.

16. „Stökktu yfir manninn,

stökktu yfir þrjá,

svo kemst þú í sængina

prestsdóttur hjá.“

17. Stökk hann yfir manninn

og stökk hann yfir þrjá,

svo komst hann í sængina

prestsdóttur hjá.

18. Vaknaði hún Gunnfríður

með svo miklum harmi:

„Hver er þessi förukarl

er sefur á mínum armi?“

19. „Það er sá förukarl

er þú smáðir mest,

hann er kominn í Óðinsey

að smána dóttur prests.“

20. „Hvar eru nú borgirnar

sem þú sagðist eiga,

teldu mér það upp

svo eg megi það heyra.“

21. „Nógar á eg borgir

og nóg á eg gull,

far þú heim til föður þíns

því þú ert orðin full.“

22. Hann tók skorpna skóbót

og lét í hennar hönd:

„Eg nenni ekki að sækja þér

gull í önnur lönd.“

23. Fór hún heim til föðursins

og fengið hafði smán,

hún fékk ekki meira

í veröldu lán.

24. Herra Pétur hyggnin stór

hún er sig svo rík,

hann fékk hennar Ásu

systir Odds í Danavík.

– Gengur hún herleg á skóginn þunna.