ÍFk númer:
VÓ númer:
TSB númer:
Varðveisla á Ísl:
Fyrirsögn á íslensku:
Prestsdóttur kvæði
Fyrirsagnir á öðrum málum:
Lagboði:
Höfundur:
Ókunnur
Kvæðagrein:
Kvæði undir sama bragarhætti:
Útgáfur:
Efni kvæðis:
Uppruni og aldur kvæðisins:
Meðhöndlun kvæðisins í tímans rás:
Athugasemd:
I
1. Prestsdóttir í Óðalsey,
hún er svo væn og rík,
hún vill ekki eiga
nema Odd í Danavík.
– Af rauðagulli eru strengirnir snúnir.
2. Geirmon smiður að garði ríður
með sinn gula lokk,
prestsdóttir í dyrum stendur
í miðjum meyjaflokk.
3. „Heil sértu, ríka frúin,
Gunnhildur mín,
því kom eg hingað
eg hugði að biðja þín.“
4. „Þú ert so kolugur um þinn munn
og bikugur um þín bein,
ég nenni ekki að draga þig
á mín klæði hrein.“
5. Aftur sneri hann sínum hesti
á sömu leið,
so var Geirmon smiður að sjá
sem hann væri reiður.
6. „Kæra mín fósturmóðir,
leggðu mér ráð,
hvörsu skal eg prestsdóttir
launa spott og háð?“
7. „Láttu smíða hringi,
láttu smíða þrjá,
alla mun hún prestsdóttir
eiga vilja þá.“
8. „Eg læt ei smíða hringi,
eg læt ei smíða þrjá,
með minna móti skal eg
prestsdóttir ná.“
9. Kerling ein kallaði
fram úr krá:
„Mun hér enginn vilja mig
í dansinn fram að gá?“
10. Og svo svaraði prestsdóttir
í miklum manna hring:
„Hvað viltu i dansinn fram,
þín kratans kerling?“
11. Prestsdóttir til stofunnar gengur
mjó sem þvengur,
að því gáir Geirmon smiður
hvört hún gengur.
12. Stökk hann yfir múrinn,
stökk hann yfir þrjá,
þar kom hann niður
sem prestsdóttir lá.
13. Þá réð spurja prestsdóttir
með so mikinn harm:
„Hvör er sá hinn mikli mann
sem liggur upp á minn arm?“
14. „Þetta er hann Geirmon
sem þú spjáðir mest,
nú er skipt um hagi mína
að eg er mágur prests.“
15. Út gekk hún daginn,
út gekk hún þrjá,
ekki mátti hún sólina
með augunum sjá.
16. „Þess bið eg allar
þernurnar mín
að þær spotti aldrei
biðlana sín.“
– Af rauðagulli eru strengirnir snúnir.
II
1. Prestsdóttir í Óðinsey,
hún er sig væn og rík,
hún vill engan eiga,
nema hann Odd í Danavík.
– Gengur hún herleg á skóginn þunna.
2. Ekki vildi hún eiga
neinn göfugan mann,
hæddi hún þá alla
sem komu í hennar rann.
3. Ekki vildi hún eiga þann
sem reið eða gekk,
smán hvör maður
af henni fékk.
4. Gunnfríður talar við föður sinn
og brosti undir sín skinn:
„Keisarason í Danavík
skal mágur þinn.“
5. „Herra Pétur Jóhannsson
er göfugasti mann.“
„Ekki vil eg heyra
þú jafnir mér við hann.“
6. Út gekk hún Gunnfríður
með sinn meyjaflokk,
herra Pétur á stræti stóð
og kembdi gulan lokk.
7. „Heyrðu það, göfugasta
Gunnfríður mín,
eg er kominn í Óðinsey
og ætla að biðja þín.
8. Nógar á eg borgir
og nóg á eg fé,
þó skal eg nú minna láta
og krjúpa þér á kné.“
9. „Það er ei sá förukarl,
ef hann á sér hest,
að hann komi ekki í Óðinsey
að biðja dóttur prests.
10. Það er ei sá förukarl,
ef hann á sér hund,
að hann komi ekki í Óðinsey
á prestsdóttur fund.
11. Það er ei sá förukarl,
ef hann á sér svín,
að hann komi ekki í Óðinsey
að biðja mín.“
12. Burt veik herra Pétur
bæði með hryggð og þrá,
fór hann heim til fóstra síns
og sagði honum frá.
13. „Gjörðu þeir ei svo annt
um prestsdóttur ná
að ekki líði einn morgun
öðrum frá.“
14. Hvörn dag gengur hún á skóg
og gullið hefur nóg,
flutti með sér mat og sæng
og annan veraldar plóg.
15. Náttaði hún á skóginum,
nóg átti hún fé,
þetta vissi gamli karl
og spyr hvar Pétur sé.
16. „Stökktu yfir manninn,
stökktu yfir þrjá,
svo kemst þú í sængina
prestsdóttur hjá.“
17. Stökk hann yfir manninn
og stökk hann yfir þrjá,
svo komst hann í sængina
prestsdóttur hjá.
18. Vaknaði hún Gunnfríður
með svo miklum harmi:
„Hver er þessi förukarl
er sefur á mínum armi?“
19. „Það er sá förukarl
er þú smáðir mest,
hann er kominn í Óðinsey
að smána dóttur prests.“
20. „Hvar eru nú borgirnar
sem þú sagðist eiga,
teldu mér það upp
svo eg megi það heyra.“
21. „Nógar á eg borgir
og nóg á eg gull,
far þú heim til föður þíns
því þú ert orðin full.“
22. Hann tók skorpna skóbót
og lét í hennar hönd:
„Eg nenni ekki að sækja þér
gull í önnur lönd.“
23. Fór hún heim til föðursins
og fengið hafði smán,
hún fékk ekki meira
í veröldu lán.
24. Herra Pétur hyggnin stór
hún er sig svo rík,
hann fékk hennar Ásu
systir Odds í Danavík.
– Gengur hún herleg á skóginn þunna.